Rozwód może nastapić, gdy rozkład pożycia małżeńskiego jest trwały i zupełny. Co to właściwie oznacza?

Odpowiedź eksperta
Podstawową przesłanką orzeczenia rozwodu jest istnienie zupełnego i trwałego rozkładu pożycia małżonków. Dlatego też w każdej sprawie o rozwód sąd zobowiązany jest przede wszystkim wyjaśnić, czy ten rozkład istotnie nastąpił.

Rozkład jest zupełny, gdy nie istnieje między małżonkami więź duchowa, fizyczna ani gospodarcza. Jeśli jednak przy zupełnym braku więzi duchowej i fizycznej pozostały pewne elementy więzi gospodarczej, rozkład pożycia może być mimo to uznany za zupełny.

Kodeks rodzinny i opiekuńczy stanowi, że każdy z małżonków może żądać rozwiązania małżeństwa przez rozwód, jeżeli doszło między nimi do trwałego i zupełnego rozkładu pożycia małżeńskiego, rozumianego jako całokształt więzi ekonomicznych między małżonkami: czyli wspólne miejsce zamieszkania, współprzyczynianie się do zaspokajania wzajemnych potrzeb życiowych, współdecydowanie o wydatkach, ale także istniejące więzi emocjonalne i fizyczne łączące małżonków.

Czynnik upływu czasu odgrywa istotną rolę przy ocenie trwałości rozkładu pożycia małżeńskiego, ale nie jest jedynym i decydującym czynnikiem branym pod uwagę przez sąd.

Ustawodawca utrzymał podstawową przesłankę rozwodu, którą był i jest zupełny i trwały rozkład pożycia małżonków, pominął jednak obowiązujące poprzednio zastrzeżenie, że zupełny i trwały rozkład musiał nastąpić z ważnych powodów. Sens powyższej zmiany sprowadza się do tego, że decydując o zupełnym i trwałym rozkładzie pożycia, sąd nie jest już zobowiązany do oceny ważności powodów tego rozkładu, tj. nie ma obowiązku badać, czy w świetle zasad współżycia społecznego można je uznać za wystarczająco doniosłe.

Nawet mimo zaistnienia trwałego i zupełnego rozkładu pożycia sąd nie orzeknie rozwodu, jeżeli:

• miałoby na tym ucierpieć dobro małoletniego dziecka;

• rozwód byłby sprzeczny z zasadami współżycia społecznego;

• rozwodu żąda małżonek wyłącznie winny rozkładowi pożycia.