Pilicę – niewielkie miasto w województwie śląskim, położone na Szlaku Orlich Gniazd, dzieli od Częstochowy 67 km. Prawa miejskie prawdopodobnie otrzymała już w 1393 r. Pierwsza rezydencja właścicieli Pilicy mieściła się w średniowiecznym, a potem renesansowym zamku Pilica w oddalonym o kilka kilometrów Smoleniu. Nowsza warowna siedziba powstała bliżej ówczesnego miasta – jej pozostałości stanowi popadający w coraz większą ruinę pałac w Pilicy. Miasteczko oferuje dziś przybywającym kilka atrakcji, z których pierwszą jest już jego Rynek, który zachował średniowieczny układ urbanistyczny. Warta odwiedzenia jest również górująca nad Rynkiem zabytkowa kolegiata św. Jana Chrzciciela. Pokusić się też można o odnalezienie w Pilicy-Zarzeczu ruin kościoła świętych Walentego i Stanisława, tym jednak, co przyciąga najmocniej pielgrzymów, jest franciszkański kościół – sanktuarium Matki Bożej Śnieżnej Opiekunki Rodzin w Pilicy-Biskupicach, podniesione do tej godności w 2003 r. i włączone w Szlak Maryjny Międzynarodowej Trasy Pielgrzymkowej.

Franciszkańska oaza ciszy

Franciszkanów, którzy sprawują dziś opiekę nad sanktuarium, sprowadziła do Pilicy w XVIII wieku ówczesna właścicielka tych ziem Maria Józefa Sobieska, synowa króla Jana III Sobieskiego. Z jej fundacji wzniesione zostały klasztor i kościół. Wjeżdżając do Pilicy od strony Częstochowy, przez Staromieście bądź Lelów, drogą krajową 794, wystarczy skręcić dwukrotnie w prawo – w ul. Targową i zaraz potem w ul. Klasztorną, by bez trudu trafić do celu. Całość zabudowań klasztoru i kościoła otoczona jest murem ze stacjami drogi krzyżowej, wzdłuż której rosną wiekowe lipy, klony i jesiony. Jedna z bram prowadzi do zabudowań klasztornych i nieczynnego, niestety, do odwołania Domu Pielgrzyma. Druga wprowadza na dziedziniec przed kościołem, z którego można wejść również do Maryjnego Ogrodu Różańcowego, gdzie w miesiącach letnich sprawowane są Msze św. W niedziele sanktuarium tętni życiem, ale w zwykły dzień tygodnia jest prawdziwą oazą ciszy, która sprzyja zatopieniu się w modlitwie.

Ołtarz główny świątyni, dedykowanej Najświętszemu Imieniu Jezus, zdobi wizerunek Chrystusa Ukrzyżowanego, przedstawionego na tle Kalwarii. Jednym z kolejnych ośmiu ołtarzy, które znajdują się w świątyni, jest ołtarz poświęcony Matce Bożej Śnieżnej, ulokowany po prawej stronie od głównego ołtarza – pod tęczą świątyni.

Pilicka Hodegetria

Otoczony czcią wizerunek Matki Bożej ma wyjątkową historię. Jest, jeśli nie pierwszą, to jedną z pierwszych kopii słynnego XII-wiecznego wizerunku Salus Populi Romani z Bazyliki Matki Bożej Większej w Rzymie. Obraz w typie Hodegetria przedstawia Matkę Bożą podtrzymującą na lewym ramieniu Dzieciątko Jezus. Obie postaci ubrane są w czerwone szaty. Ramiona i głowę Madonny przykrywa ciemny płaszcz z gwiazdą na prawym ramieniu i krzyżem na wysokości czoła. Dzieciątko w lewej dłoni trzyma księgę, a prawą podnosi w geście błogosławieństwa. Pilicka kopia rzymskiego wizerunku jest mniejsza od oryginału, mierzy tylko 37,5 x 25 cm. Wykonano ją na olchowych deskach, co z dużym prawdopodobieństwem wskazuje na włoskie pochodzenie, jej autor nie jest jednak znany.

Pierwotnie obraz stanowił własność biskupa kamienieckiego Augustyna Wessla. To, jak wszedł on w posiadanie wizerunku, stanowi historię niezwykłą. Miał się bowiem zatrzymać w czasie podróży na nocleg w przydrożnej karczmie, gdzie pod ławką znalazł dwa kawałki deski. Gdy je złączył, okazało się, że jest na nich namalowany obraz Matki Bożej Śnieżnej. Wizerunek ofiarował swojej siostrze Marii Józefie Sobieskiej, która umieściła go w pilickiej kaplicy zamkowej, a w chwili gdy opuszczała Pilicę, przekazała go pod opiekę franciszkanom.

O łaskach, które wierni zaczęli wkrótce otrzymywać za pośrednictwem Matki Bożej Śnieżnej, świadczą zgromadzone wokół obrazu liczne wota dziękczynne. 15 czerwca 2003 r. obraz został ozdobiony złotymi koronami, inkrustowanymi brylantami, które poświęcił papież Jan Paweł II.