Parafia rzymskokatolicka Zesłania Ducha Świętego istnieje od 1948 r. Z tyłu kościoła Świętej Trójcy wybudowanego przez ewangelików istniała zakrystia z salą. Ta sala była wielofunkcyjna. Służyła zarówno do modlitwy, jak i do spotkań i rozmów.

– Potrzebne jest takie miejsce do modlitwy w ciszy. Dlatego pomyśleliśmy, żeby powstała tu Kaplica Wieczystej Adoracji. Mamy na to już zgodę metropolity łódzkiego abp. Grzegorza Rysia. Podczas renowacji, jaką podjęliśmy w 2020 r., okazało się, że na suficie są trzy kolory. Po odnowieniu przywrócono im dawny blask. Prawdopodobnie po II wojnie światowej postawiono tam ołtarz z płaskorzeźbą Chrystusa modlącego się w Ogrójcu. To dzieło nieznanego autora. Nie znamy także roku, kiedy ten ołtarz powstał. Jest dostawione także tabernakulum ze stiuku, co oznacza, że ołtarz powstał po 1945 r. Ta sala służyła jako miejsce katechezy dla dzieci, potem była to sala dla asysty – tłumaczy proboszcz ks. kan. Paweł Lisowski.

Wystrój i zaproszenie

W lipcu 2020 r. rozpoczął się remont kapitalny kaplicy z wymianą przewodów, tynków. Wszystko zostało gruntownie odnowione, dorobione zostały brakujące elementy, np. gzyms i cokół. Zamontowano nowe grzejniki zasilane z plebanii. Jest przygotowane nagłośnienie, zakupiono nowe organy elektroniczne, które będą miały atrapy piszczałek.

W kaplicy znajdują się dwa cenne obrazy: obraz św. Cecylii, patronki muzyki i organistów, która na malowidle gra na organach, oraz obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, z godłem Polski z koroną cierniową, namalowany przez prof. Feliksa Paszkowskiego, który jest autorem głównej nastawy ołtarzowej w prezbiterium. On także namalował scenę zesłania Ducha Świętego – pierwotną scenę, która była wokół prezbiterium.

– Obraz powstał najprawdopodobniej jako wotum za ocalanie po II wojnie światowej, bo za Matką Bożą jest płonąca Warszawa z kolumną Zygmunta. Obraz ten był wielokrotnie wystawiany ponad ołtarz główny na Boże Narodzenie. Ale teraz przygotowaliśmy dla niego krosno oraz nową ramę i będzie on eksponowany w centralnej części kaplicy, bo ma charakter ducha modlitwy. I te elementy, jak i płaskorzeźba Pana Jezusa klęczącego w Ogrójcu, zachęcają do ciszy, skupienia i modlitwy – tłumaczy ks. Lisowski.

Na obrazie Matka Boża obejmuje siedzącego na Jej kolanach małego Jezusa, który trzyma w lewej ręce krzyż, znak męczeńskiej ofiary, ale i zmartwychwstania, a prawą błogosławi Polskę stojącą u progu odzyskiwanej wolności. Obok, na marmurowym postumencie, znajduje się powierzona Matce Bożej korona Królowej Polski. Poniżej jest orzeł piastowski na tarczy mającej służyć Maryi ku osłonie narodu. Umieszczona nad orłem korona cierniowa symbolizuje cierpienia doznawane przez Polaków wiernych Ojczyźnie. Za Maryją rozciąga się pejzaż z dumnie wzniesionym symbolem przetrwania – kolumną Zygmunta stojącą wśród płomieni płonącej Warszawy. Tłem obrazu jest znak polskiej ziemi – opoczyński pasiak.

Dla potrzeb odnowionej kaplicy zostało wykonane nowe tabernakulum, specjalnie dorobione do tego ołtarza. Jego twórcą jest artysta plastyk Janusz Koprowski, który w mosiądzu wykonał miejsce do przechowywania Pana Jezusa, a także drzwiczki z tekstem eucharystycznym zachęcającym do adoracji.

W pomieszczeniu zastosowane zostało nowoczesne oświetlenie – ledy w oknach i przy tabernakulum. Są złocone elementy w ołtarzu. Tam także znajdują się relikwie nieznanego pochodzenia. – Kaplica jest wypełniona już duchową strawą, warto tutaj przyjść nawet na chwilę modlitwy. Kościół jest codziennie otwarty, wierni znają go, przychodzą, zwiedzają, modlą się. Najbardziej przed wizerunkiem Matki Bożej Częstochowskiej. Tutaj powstał taki zakątek do modlitwy w ciszy. Będzie to także miejsce do spotkań w mniejszych grupach, do skupienia – zaprasza ksiądz proboszcz.

Kaplica Wieczystej Adoracji będzie otwarta codziennie od porannej Mszy św. od godz. 7.30 do Mszy św. o godz. 18. Jej poświęcenia dokonał bp Ireneusz Pękalski w uroczystość Zesłania Ducha Świętego, 23 maja, przy okazji wizytacji kanonicznej.

Historia i teraźniejszość

Świątynia przy ul. Piotrkowskiej 2 została wybudowana w latach 1889-91 jako kościół ewangelicko-augsburski Świętej Trójcy. Wcześniej w tym miejscu istniał kościół klasycystyczny, którego rozmiary nie sprostały potrzebom ciągle rosnącej grupie łódzkich ewangelików. Nowa świątynia powstała w stylu eklektycznym z przewagą cech neorenesansowych z zastosowaniem elementów romańskich, które są widoczne m.in. w oknach. Autorami projektu byli: Otto Gehlig oraz znany architekt łódzki – Hilary Majewski.

Kościół zbudowany został na planie krzyża greckiego o prawie równych ramionach (30 m na 29 m) z cegły. Zgodnie z ogólnym charakterem z zewnątrz zdobi go sześć wieżyczek, z których cztery większe są ustawione na narożach, o stożkowych chełmach zwieńczonych krzyżami, a na środku dachu nad nimi góruje kopuła zakończona krzyżem. Dachy i chełmy wieżyczek pokryte są blachą cynkową. Do wnętrza kościoła prowadzą wejścia z trzech stron.

W roku 1945 świątynia została, za przyzwoleniem władzy komunistycznej, przejęta przez Kościół katolicki. Została poświęcona 1 stycznia 1945 r. W 1989 r. parafia rzymskokatolicka wykupiła kościół i budynki parafialne od Kościoła ewangelicko-augsburskiego. W latach 2016-20 świątynia przeszła gruntowny remont dachu, wieżyczek i elewacji, która została poddana całkowitej renowacji. Przywrócony został jej także pierwotny pomarańczowy kolor.