Bardzo często żyjemy stereotypami. Ponieważ jesteśmy wierzący, to kiedy stajemy w obliczu nastoletniego rodzicielstwa – czy to w rodzinie czy w sąsiedztwie, wśród znajomych – automatycznie przychodzi nam na myśl, że to grzech, że to „nie po kolei”, itd. Od razu osądzamy. Zupełnie nie zastanawiamy się natomiast nad nowym życiem. Kompletnie pomijamy fakt, że urodzi się nowy człowiek.

Mam wrażenie, że jako Kościół w Polsce staliśmy się bardzo moralizatorscy. Oczywiście, nie można generalizować, nie wszędzie tak to wygląda, jednak jest to spory problem. Trochę chyba zapominamy o darze Pana Boga, o tym, że jesteśmy dziećmi Bożymi, a przenosimy ciężar naszej wiary na moralność. Powiedziałbym, że zbyt często chcemy zastąpić duchowość moralnością. Pokusie tej ulegają szczególnie ludzie, którzy są przekonani, że dobrze żyją i dlatego mają prawo do osądzania innych. Nie chcę przez to powiedzieć, że mamy rezygnować ze sfery moralnej. Po prostu pamiętajmy, że pierwszeństwo ma łaska Boża i że jesteśmy dziećmi Bożymi.

Powtórzę: najgorsze w takiej sytuacji jest moralizowanie. Tutaj dużo bardziej potrzeba zwyczajnego, ludzkiego podejścia: jak mogę wam pomóc? To jest kluczowe pytanie. Trzeba liczyć się z tym, że pierwsza odpowiedź może być odmowna. Warto jednak do tego pytania wrócić po jakimś czasie. Nie poprzestawajmy też na rzuceniu hasła: będę się za was modlić. Nasza modlitwa jest ważna. Ona naprawdę ma moc. Muszą jej jednak towarzyszyć czyny. To odnosi się też do nas, duchownych. Zamiast pouczać, lepiej pomyśleć, jak przyjąć te osoby w parafii, jak je otoczyć opieką duszpasterską, np. pomagając w dobrym przygotowaniu do chrztu dziecka.

prezes Fundacji Javani, proboszcz parafii św. Matki Teresy z Kalkuty w Kamionkach