Lubimy psy, które z kolei na ogół nas kochają. Dla tytułowego Rusłana nie zarezerwujemy takiego uczucia. Raczej tylko litość, jak dla psa wartowniczego z sowieckiego łagru. Surowa tresura odcisnęła na nim niezatarte piętno; bycie złą bestią weszło mu w krew. Łagier, druty, więźniowie, strażnicy – to był cały jego świat. Po likwidacji obozu nie potrafi odnaleźć się w nowej rzeczywistości na wolności... Sfora łagrowych psów błąka się po okolicy, nie umie zapomnieć o minionym życiu w łagrze. Tęskniący za służbą Rusłan próbuje sam sobie zorganizować łagrowe życie i poszukuje więźniów, których mógłby nadzorować... Dobrze, że od czasu do czasu wznawiana jest ta wstrząsająca, świetnie napisana książka, która przez ćwierćwiecze nie mogła się ukazać w Sowietach. Dobrze, że kolejne pokolenia mogą zapoznać się z powieścią należącą do klasyki literatury łagrowej. Z powieścią – metaforą dehumanizacji i zniewolenia. Co ciekawe, historię psa Rusłana autor miał oprzeć na zasłyszanej, prawdziwej historii.