Natalia Janowiec: W Wielkim Poście Kościół w sposób szczególny przypomina i zachęca do skorzystania z sakramentu pokuty i pojednania.

Ks. Łukasz Mariuszyc: W czasie Wielkiego Postu chrześcijanin zaproszony jest do kształtowania serca w miłości do Boga i ludzi. Ta droga przemiany prowadzi przez modlitwę, post i jałmużnę. Obok tradycyjnych nabożeństw wielkopostnych Drogi Krzyżowej czy Gorzkich Żali, najważniejsze miejsce powinna zajmować jednak spowiedź. Nie można w pełni przeżyć świąt Wielkanocnych bez sakramentalnego spotkania z Panem Jezusem. Zdarza się, że mówimy sobie: idą święta i trzeba się wyspowiadać. A dlaczego, ludzie odpowiadają: żeby oczyścić swoje serce, poczuć się lepiej i móc przyjąć Komunię św. Takie rozumienie spowiedzi to wielkie uproszczenie. Przykazania kościelne jasno określają, że katolik powinien przynajmniej raz w roku wyspowiadać się ze swoich grzechów. Nie wskazują jednak, kiedy ma to nastąpić. Kolejne przykazanie kościelne przypomina także, że wierny zobowiązany jest przynajmniej raz w roku w okresie wielkanocnym przyjąć Komunię św. Skoro tak ważna jest Komunia św. wielkanocna, to czas Wielkiego Postu jest najbardziej odpowiednim, by dokonało się wewnętrzne nawrócenie człowieka i pojednanie z Bogiem w sakramencie pokuty.

Mówi się, że Wielki Post bez spowiedzi, to Wielki Post stracony…

Kościół daje nam Wielki Post jako czas pokuty i nawrócenia. Dla chrześcijanina najważniejsza powinna być troska o zbawienie, do którego prowadzą sakramenty święte. Uczeń Chrystusa nie spotka w pełni Zmartwychwstałego Pana, jeśli przed Nim szczerze nie otworzy swojego serca. Wielkopostna zaduma zachęca do kształtowania serca i sumienia. Katechizm Kościoła Katolickiego przypomina: „Ci zaś, którzy przystępują do sakramentu pokuty, otrzymują od miłosierdzia Bożego przebaczenie zniewagi wyrządzonej Bogu i równocześnie dostępują pojednania z Kościołem, któremu, grzesząc, zadali ranę, a który przyczynia się do ich nawrócenia miłością, przykładem i modlitwą” (KKK 1422). Wielki Post to najlepszy czas do spotkania miłującego Boga. Na pewno ten czas jest dobrze wykorzystany, jeśli pojednamy się z Bogiem w sakramencie pokuty. A jeśli ktoś nie będzie chciał tego uczynić, to Wielki Post pozostanie przypomnieniem, że Bóg ciągle czeka na każdego człowieka ze swoim miłosierdziem.

Św. Jan Maria Vianney powiedział: Żeby odbyć dobrą spowiedź, trzeba nienawidzić grzechu z całego serca. Czy to rzeczywiście dowody szczerej spowiedzi?

Wiara to relacja, to osobowe przylgnięcie człowieka do Boga (por. KKK 150), który objawił się w Jezusie Chrystusie. Dlatego do spowiedzi powinna motywować nas nie tylko świadomość popełnionego grzechu, ale przede wszystkim pragnienie spotkania z Bogiem. Spowiedź powinna prowadzić do realnej przemiany codzienności, postaw, wyborów, ocen, które dokonują się w głębi serca dotkniętego Bożą miłością. Nawrócenie jest procesem, który trwa całe życie. Spowiedź to spotkanie z Miłosiernym Bogiem, który przebacza grzesznikowi wszystkie grzechy, jeżeli szczerze je wyznaje i żałuje. Bóg udziela w tym sakramencie wielu darów: łaski odpuszczenia grzechów, łaski wytrwania w dobrym, łaski uzdrowienia wewnętrznego, a czasami fizycznego. Bez dobrej spowiedzi nie będzie nigdy prawdziwej przemiany życia i nawrócenia. Aby ważny i owocny był ten sakrament, należy wypełnić wszystkie warunki dobrej spowiedzi. Jednym z nich jest szczery żal za grzechy.