Pogrzeb śp. ks. Mieczysława Grabowskiego, proboszcza parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Słotwinie na Żywiecczyźnie, był niezwykłym świadectwem zżycia parafian ze swym duszpasterzem.
Nad trumną kapłana od godzin porannych gromadzili się mieszkańcy, a przedstawiciele lokalnych wspólnot religijnych i społecznych wspominali duszpasterza. – Śmierć kapłana na służbie ma swoją wymowę i pozostanie na zawsze tajemnicą – mówił w kazaniu ks. Włodzimierz Caputa, pochodzący się ze Słotwiny. Zaznaczył, że śp. ks. M. Grabowski był do niej odpowiednio przygotowany, o czym świadczy jego testament i zapisane w nim słowa Franciszka Karpińskiego: „Tyś jest najlepszą mistrzynią mej wiary. Ty kończysz życia ziemskiego przykrości, Ty mi się stajesz pierwszym darem z kary, Otwierając mi wielkie drzwi Wieczności”. Wspominając zmarłego, podkreślił, że drzwi jego domu były zawsze otwarte dla wszystkich. – Każdy mógł wejść i doświadczyć dobroci oraz gościnności gospodarza – zaznaczył kaznodzieja.
Z racji pandemii pożegnano ks. Mieczysława Grabowskiego wieloma żałobnymi liturgiami. Głównej przewodniczył bp Piotr Greger, z którym przy ołtarzu stanęli: dziekan radziechowski ks. Piotr Pokojnikow, ks. Sławomir Pietraszko i ks. Włodzimierz Caputa. W Mszy św. uczestniczyła mama zmarłego kapłana, jego siostry i brat. Z kolei Eucharystii sprawowanej przez brać kapłańską przewodniczył ks. Jan Kudłacik. 22 października trumnę z ciałem ks. M. Grabowskiego przewieziono do rodzinnej parafii św. Jakuba Apostoła w Raciechowicach, na której cmentarzu został pochowany.
Śp. ks. Mieczysław Grabowski urodził się 5 lipca 1962 r. w Wiśniowej w powiecie Myślenickim. W 1987 r. przyjął święcenia kapłańskie w Krakowie. Posługiwał duszpastersko w Kaniowie, Rajczy, Cieszynie, Bestwinie, Lipowej. Od 2006 r. został administratorem i proboszczem nowo utworzonej parafii w Słotwinie. W czasie swej 33-letniej drogi kapłańskiej przez 5 lat był duszpasterzem w archidiecezji krakowskiej, a później od 1992 r. w diecezji bielsko-żywieckiej. Zmarł 17 października wkrótce po rozdaniu wiernym Komunii św., oddając pokłon przed tabernakulum.
Kapłaństwo kard. Jaworskiego zderzyło się ze światem niewiary, który zgotował trudny los. On jednak nie zagniewał się na ten świat, ale jako dobry pasterz stanął pośród tego świata i głosił mu wiarę – mówił abp Mieczysław Mokrzycki w czasie Mszy św. żałobnej w intencji zmarłego kard. Mariana Jaworskiego. Eucharystia sprawowana była w konkatedrze w Lubaczowie, gdzie przez kilka lat posługę administratora apostolskiego polskiej części archidiecezji lwowskiej pełnił kard. Jaworski.
Na początku homilii abp Mokrzycki przypomniał, jak 29 czerwca 1984 r. podczas ingresu biskupiego do prokatedry kard. Jaworski jako nowy biskup, przedstawił się wiernym swoim zawołaniem biskupim: „Dla mnie żyć to Chrystus”. Kaznodzieja zestawił to biskupie motto ze słowami ks. Jana Twardowskiego, który napisał o swoim kapłaństwie: „W świecie niewiary próbuję mówić o wierze, w świecie bez nadziei o nadziei, w świecie bez miłości o miłości”.
Fatima – wizerunki Dzieci Fatimskich/Fot. Graziako/Niedziela
Od maja do października 1917 roku - gdy toczyła się pierwsza wojna światowa, kiedy w Portugalii sprawował rządy ostro antykościelny reżim, a w Rosji zaczynała szaleć rewolucja - na obrzeżach miasteczka Fatima, w miejscu zwanym Cova da Iria, Matka Boża ukazywała się trojgu wiejskim dzieciom nie umiejącym jeszcze czytać. Byli to Łucja dos Santos (10 lat), Hiacynta Marto (7 lat) i Franciszek Marto (9 lat). Łucja była cioteczną siostrą rodzeństwa Marto. Pochodzili z podfatimskiej wioski Aljustrel, której mieszkańcy trudnili się hodowlą owiec i uprawą winorośli.
Wcześniej, zanim pastuszkom objawi się Matka Boża, przez ponad rok, od marca 1916 roku, przygotowuje ich na to Anioł. Na wzgórzu Loca do Cabeco dzieci odmawiają różaniec i zaczynają zabawę. Raptem, gdy słyszą silny podmuch wiatru widzą przed sobą młodzieńca. Przybysz mówi: Nie bójcie się, jestem Aniołem Pokoju, módlcie się razem ze mną". Następnie uczy ich jak mają się modlić, słowami: "O mój Boże, wierzę w Ciebie, uwielbiam Cię, ufam Tobie i kocham Cię. Proszę, byś przebaczył tym, którzy nie wierzą, Ciebie nie uwielbiają, nie ufają Tobie i nie kochają Ciebie". Nakazuje im modlić się w ten sposób, zapewniając, że serca Jezusa i Maryi słuchają uważnie ich słów i próśb.
Siostra Tymoteusza OP posługująca w Domu Chłopaków w Broniszewicach
- Nie rozumiem, dlaczego w procesie deinstytucjonalizacji tak głośno mówi się o dzieciach z niepełnosprawnościami przebywających w domach pomocy społecznej, a jednocześnie niemal całkowicie pomija się dzieci mieszkające w domach dziecka?!.... W ZOL, itd. Jakby ich temat był niewygodny. Jakby łatwiej było udawać, że problem nie istnieje - napisała w mediach społecznościowych Siostra Tymoteusza - dominikanka ze słynnego Domu Chłopaków w Broniszewicach.
Przypomnijmy: po ostatnich propozycjach zmian ustawy przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, do tego ośrodka od nowego roku nie będą już mogły być przyjmowane kolejne dzieci.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
