Statystyki zarażonych koronawirusem są zmienne: raz wzrastają, raz spadają. I wszyscy chcielibyśmy zdjąć z twarzy maseczki ochronne i wrócić do normalnego życia. A jednak wciąż towarzyszy nam wielka niewiadoma: co będzie dalej, czy uda się nam ochronić przed wirusem? Tego nie wiemy. W ten trudny i niepewny czas wpisuje się rozpoczynający się za kilka dni październik. Jakiż to piękny miesiąc, w którym co chwilę – częściej niż zwykle – rozbrzmiewa z naszych ust pozdrowienie anielskie.

Pamiętajmy, że w czas trwającej pandemii wpisują się różne uroczystości i obchody, które mają mniejszą skalę i zasięg niż planowano, ale cel jest spełniony. Odłożona w czasie beatyfikacja Prymasa Tysiąclecia i setna rocznica urodzin Jana Pawła II ukazują nam niezwykłych apostołów maryjnej pobożności. Przyszły błogosławiony nazywał Różaniec modlitwą naszego życia. Z potrzeby serca i dla uwielbienia Najświętszej Maryi Panny odmawiał go codziennie, a w okresie uwięzienia nawet częściej. Dużo i pięknie mówił o tej formie rozmowy z Bogiem oraz kontemplacji niezwykłych tajemnic chrześcijaństwa. Nieustannie zachęcał, by stała się ona własnością wszystkich wierzących. „Pamiętajcie – napominał Prymas Tysiąclecia – że Ojciec Święty Pius XII nawet wtedy, gdy miał 82 lata, nie wypuszczał z ręki różańca. Różaniec to najlepszy oręż”. Jakże dziś moglibyśmy zapomnieć tych słów Księdza Prymasa, w których wskazuje nam skuteczne lekarstwo i broń na nasze niepokoje. Przypomnijmy sobie słowa Jana Pawła II o Różańcu: „Medytować z różańcem znaczy powierzać nasze troski miłosiernemu Sercu Chrystusa i Sercu Jego Matki. Różaniec naprawdę pulsuje życiem ludzkim, by zharmonizować je z rytmem życia Bożego w radosnej komunii Trójcy Przenajświętszej, co jest przeznaczeniem i głębokim pragnieniem całego naszego istnienia”.

Weźmy do ręki różaniec. Odkryjmy jego wartość. To źródło naszej nadziei i pokoju.