Oprócz tradycji herbowych rodzinnego Małogoszcza są odniesienia do barw narodowych, relikwii Krzyża Świętego i Maryjnych znaków.

Tarcza herbowa dzielona w pionie na białe i czerwone pole to odniesienie nie tylko do polskich barw narodowych, ale przede wszystkim do krwi i wody, które wypłynęły z serca Ukrzyżowanego. Na białym polu został umieszczony czerwony podwójny krzyż, symbolizujący relikwiarz, który zawiera w sobie relikwie Krzyża Świętego, przechowywane w sanktuarium na Świętym Krzyżu. Jest to nawiązanie do wczesnośredniowiecznego kultu relikwii Drzewa Krzyża Świętego i jego relikwiarza zwanego stauroteką. Wielkim czcicielem relikwii był Władysław Jagiełło, który nie tylko wielokrotnie nawiedzał sanktuarium, ale uczynił podwójny krzyż patriarchalny osobistym herbem Jagiellonów. W 1408 r. wraz z prawami miejskimi nadał go Małogoszczowi – miastu rodzinnemu abp. H. Jagodzińskiego. Świętokrzyskie relikwie przywiózł do Polski najprawdopodobniej król Węgier Stefan V, w 1270 r.

Na polu czerwonym tarczy herbowej znajduje się złota róża, symbolizując Maryję, Królową Polski i ludzkości. Tytuł „Róży Duchownej” sięga wczesnego średniowiecza, wprowadzony do liturgii przez Grzegorza XIII. W Polsce złota róża była darem papieskim dla Matki Bożej. Z kolei umieszczona na banderoli dewiza życiowa księdza arcybiskupa, pochodzi z Psalmu 19, 5: In fines orbis, co oznacza: Po krańce świata. Chodzi o głos rozlegający się po całym wszechświecie, oznajmiający Bożą chwałę. Oznacza pragnienie głoszenia tej chwały przez arcybiskupa, niezależnie od miejsca, w które pośle go Boża Opatrzność.