Srebrny, misterny, zachwycający kunsztem – po 75 latach ołtarz główny św. Jana Chrzciciela fundacji bp. Andrzeja Jerina powrócił 20 grudnia do wrocławskiej katedry.
W historycznym wydarzeniu powrotu ołtarza do wrocławskiej katedry wzięli udział wrocławscy biskupi: abp senior Marian Gołębiewski i o. bp Jacek Kiciński – z abp. Józefem Kupnym na czele, biskupi sąsiednich diecezji, a także zwierzchnicy innych Kościołów.
W przemówieniach podkreślano rangę wydarzenia i trudność prac rekonstrukcyjnych, z jakimi zmierzyli się konserwatorzy zabytków z Muzeum Narodowego we Wrocławiu. Zarówno ks. Paweł Cembrowicz, proboszcz wrocławskiej katedry, jak i Piotr Oszczanowski, dyrektor Muzeum Narodowego, szczególnie dziękowali abp. Kupnemu, który zainicjował prace związane z powrotem ołtarza do katedry. Ks. Cembrowicz przypomniał konferencję z 2017 r., na której został podpisany list intencyjny w sprawie rekonstrukcji zabytkowego ołtarza Jerina i historię obecności srebrnego ołtarza.
Po 75 latach ołtarz bp. Jerina wrócił do wrocławskiej katedry
Podziel się cytatem
– To sztuka nas tu zgromadziła – podkreślił Piotr Oszczanowski. Mówił też o zaufaniu we współpracy, która na dwa lata połączyła wielu ludzi. Ta historia ma swoje ukoronowanie dziś – mówił dyrektor Muzeum Narodowego. Słowa uznania i wdzięczności złożył pracownikom Muzeum Narodowego we Wrocławiu. Podkreślił ich kompetencje, determinację i wytrwałość w dziele rekonstrukcji ołtarza. Zasługi te docenił też abp Kupny odznaczając okolicznościowym numizmatem w uznaniu zasług dla archidiecezji Piotra Oszczanowskiego i Jacka Witeckiego. Konserwatorom zabytków wręczył okolicznościowe pamiątki. W krótkim przemówieniu, które wygłosił wrocławski metropolita po wręczeniu wyróżnień, przypomniał istotę i rolę ołtarza w przestrzeni świątyni. – Ołtarz jest tym miejscem, w którym kończy się czas, a zaczyna zupełnie inny wymiar, zaczyna się wieczność.
Uroczystego poświęcenia ołtarza dokonał abp Józef Kupny 24 grudnia, w czasie Pasterki.
Ołtarz św. Klary w bazylice pod jej wezwaniem w Asyżu
11 sierpnia Kościół wspomina św. Klarę z Asyżu, która jako bardzo młoda dziewczyna, poruszona przykładem Franciszka, opuściła dom rodzinny, by pójść za nim. Założycielka klarysek jest patronką telewizji. Trzydzieści lat po jej śmierci, w 1283 roku, jej życie zostało przedstawione na tablicy malarskiej przeznaczonej dla bazyliki jej imienia w miasteczku w Umbrii.
Specjalizująca się w biografii świętej Klary siostra Maria Chiara Riva mówi: „Życie Klary jest całkowicie ukierunkowane na nadzieję, temat Jubileuszu. Jej pragnienie pełni życia wciąż pociąga wielu młodych”. To klucz do odczytania i zrozumienia życia Klary z Asyżu, uchwycenia siły i nowoczesności jej wyboru drogi życiowej. „Ołtarz św. Klary”, przechowywany wraz z jej doczesnymi szczątkami w bazylice jej imienia w umbryjskim mieście, przedstawia w kilku, lecz znaczących obrazach najważniejsze momenty ludzkiej i duchowej historii tej niezwykłej kobiety. W wieku zaledwie osiemnastu lat Klara nie zawahała się uciec z domu rodzinnego, by pójść za Franciszkiem i jego towarzyszami, dając początek formie życia chrześcijańskiego, która do dziś fascynuje, przyciąga i skłania do refleksji.
Dzisiejszy fragment wyrasta z mów Jeremiasza do Judy, która szukała oparcia w układach i w sile ludzi. W tle stoi polityka ostatnich dekad królestwa, napięcie między Egiptem i Babilonią oraz pokusa, by bezpieczeństwo zbudować na sojuszach. Prorok mówi o zaufaniu. „Ciało” oznacza tu kruchą ludzką moc, także władzę i pieniądz. Formuła „przeklęty… błogosławiony…” przypomina styl psalmów mądrościowych, szczególnie Ps 1. Tekst zestawia dwa obrazy roślinne. Pierwszy przypomina krzew pustynny rosnący na solnisku. Hebrajskie ʿarʿar wskazuje roślinę stepu, niską i jałową. Taka roślina trwa w miejscu bez stałego źródła, a „dobro” pozostaje poza zasięgiem. Drugi obraz pokazuje drzewo zasadzone nad wodą, z korzeniami sięgającymi potoku. W kraju o wądołach wypełnianych deszczem drzewo przetrwa „rok posuchy” i nie traci liści. U Jeremiasza woda często oznacza Boga jako źródło życia i wierności (por. Jr 2,13). Wers 9 dotyka wnętrza człowieka. Hebrajskie serce (lēb) oznacza ośrodek decyzji i ukrytych motywów. Jeremiasz nazywa to wnętrze podstępnym i trudnym do poznania. W następnym zdaniu Pan mówi o badaniu „nerek”. Hebrajskie kĕlāyôt wskazuje sferę pobudek, tego, co pozostaje zakryte nawet przed samym człowiekiem. Widzimy język sądowy. Bóg „przenika” i „bada”, a potem oddaje według drogi i owocu czynów. Tekst usuwa złudzenie samousprawiedliwienia. Zaufanie nie pozostaje uczuciem. Ono formuje wybory, styl mowy, relacje i sposób używania dóbr. W Wielkim Poście ten fragment prowadzi do rachunku sumienia i do uporządkowania tego, na czym spoczywa nadzieja w dniu próby.
Historia jak zwykle zaczęła się niewinnie - zagubione narzędzie, potem wykrywacz metalu i odkrycie jednego z największych rzymskich skarbów. A w Ewangelii też skarb - nie chodzi o monety. Chodzi o to, co dzieje się z człowiekiem, kiedy w zwykłym dniu spotyka Kogoś, kto zna jego historię… i nie odchodzi, nie gardzi tą historią.
Dlaczego Samarytanka przychodzi do studni wtedy, gdy nikt nie patrzy? Co robi z nami wstyd, lęk i poczucie odrzucenia? I dlaczego jedna rozmowa potrafi sprawić, że człowiek przestaje uciekać, a zaczyna biec – do ludzi, z odwagą, z nową radością?
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
