Jak pokazują zainteresowanie i frekwencja – pielgrzymowanie do sanktuarium pasyjno-maryjnego w Kalwarii Zebrzydowskiej wpisało się na stałe w kalendarz diecezjalnych wydarzeń. 14 września br. do Kalwarii Zebrzydowskiej po raz kolejny wyruszyła kilkutysięczna grupa pątników z naszej diecezji. Modlitwę rozpoczęła Msza św. przy ołtarzu polowym, po której pielgrzymi udali się na Dróżki Matki Bożej i Dróżki Pana Jezusa. Uroczystej Eucharystii przewodniczył biskup diecezji sosnowieckiej Grzegorz Kaszak.
Przybyłych pątników z duszpasterzami przywitał kustosz sanktuarium o. Konrad Cholewa OFM. Zwrócił się do pielgrzymów, by otwierali swoje serca przed Maryją i przedstawiali Jej każdą sprawę swojego życia oraz podziękował za liczną obecność w tym świętym miejscu. – Dziś przeżywamy święto Podwyższenia Krzyża Świętego, a Pan Jezus dał nam swoją Matkę, by była razem z nami. Ale razem z Matką jest Jej Syn. To On nas gromadzi i zapewnia kolejny raz, z tej kalwaryjskiej góry, że jest razem z nami, z każdym małżeństwem, z każdą rodziną, z każdym człowiekiem, starszym czy młodszym. Jest także przy osobach samotnych, schorowanych, które niegdyś na Kalwarię przybywały, a teraz złożone chorobą łączą się z nami duchowo – powiedział o. Konrad Cholewa.
W homilii bp Kaszak podkreślił, że czasami nam się wydaje, że nasza modlitwa nie jest doskonała, nie jest wystarczająco pobożna, że przychodzą pokusy, aby myśleć o innych sprawach, że zły duch rozprasza nas jak tylko może. Wtedy należy przypomnieć sobie, uświadomić sobie, z kim tak naprawdę na modlitwie rozmawiamy – z samym Bogiem, Matką Przenajświętszą, świętymi. Kaznodzieja podkreślił także, że Matka Boża uczy nas postawy bliskości, przyjaźni, szacunku i zaufania.
Pielgrzymka diecezji sosnowieckiej przybywa do sanktuarium tradycyjnie we wrześniu każdego roku. Za każdym razem gromadzi tłumy modlących się wiernych, którzy szukają u Matki Bożej Kalwaryjskiej pociechy i wsparcia. I jak zapewniają pątnicy, otrzymują potrzebne łaski.
barwny występ Miękińskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku
Mimo zapowiadanego na przedostatni weekend wakacji deszczu, pogoda dopisała. W sobotę, 25 sierpnia na boisku sportowym przy Klasztorze Ojców Cystersów zgromadziło się ponad tysiąc osób. Starsi, młodsi, rodziny, ich przyjaciele i opiekunowie. Tak wyglądała IX Pielgrzymka Osób Niepełnosprawnych w Henrykowie.
Pielgrzymkę zainaugurowała Msza św., której przewodniczył bp Andrzej Siemieniewski. Kapłan w homilii mówił o cierpieniu, które na różne sposoby dotyka każdego z nas. Zaznaczył, że najważniejsze światło na cierpienie i chorobę rzuca św. Paweł w Liście do Kolosan. – Apostoł pisząc o swoich cierpieniach dodaje ,, teraz raduję się w cierpieniach za was i ze swojej strony w moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała jakim jest Kościół”. To pierwsza bardzo ważna prawda – rozumiemy cierpienie i choroby, niedomagania i niedostatki, kiedy patrzymy na krzyż Chrystusa – mówił wrocławski biskup pomocniczy. Ponieważ pielgrzymkę w sposób szczególny animowało Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, kapłan czuł się zainspirowany, by spojrzeć na krzyż, który jest odzwierciedlony w ich herbie. – Kiedy przyjrzałem się temu znakowi krzyża odkryłem, że jest on wypełniony kolorem błękitnym. Błękitnym jak niebo. Pokazuje nam to, że krzyż jest bramą przez którą prześwituje Boża miłość i Boże miłosierdzie. Pan Jezus zaprasza wszystkich, aby w krzyżu odkrywać blask – blask chwały zmartwychwstałego Chrystusa i blask miłości Boga Ojca – puentował.
Kiedy wiele lat temu pierwszy raz jechałem na pielgrzymkę do Rzymu, z niebywałym zachwytem oglądałem liczne miasta położone na bardzo wysokich i wąskich górach. W sposób zachwycający upiększały okolicę oraz świadczyły o geniuszu budowniczych. Słowa podziwu wypowiedzieliby zapewne znawcy arkanów sztuki obronnej oraz architekci krajobrazu. Miasto od zarania dziejów było synonimem dostatku i pełni. Zaspokajało niemal wszystkie ludzkie potrzeby: materialne, duchowe i intelektualne. Dawało poczucie komfortu i bezpieczeństwa, było obiektem marzeń i westchnień. Nieprzypadkowo czytamy w Apokalipsie św. Jana: „I Miasto Święte – Jeruzalem Nowe ujrzałem zstępujące z nieba od Boga, przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego męża” (21, 2). Otóż my, chrześcijanie, mamy być jak miasto położone na górze. Miało ono bowiem zawsze i tę właściwość, że lampy uliczne świeciły w nim przez całą noc, dając możliwość odnalezienia się na jego terenie i uchwycenia kierunków. Nie tylko mieszkańcom, także innym. Ono świeciło całej okolicy i dosłownie nie było w stanie się ukryć. Każdy przyjaciel Jezusa jest solą i światłem. Chrześcijanie poprzez wierność Ewangelii chronią prawdziwe wartości przed zepsuciem – podobnie jak każda dobra sól konserwuje żywność, ale także nadają światu smak – tak jak szczypta soli poprawia smak pokarmów, np. sałatki. Jesteśmy dosłownie „konserwatorami” Wartości (pisanych wielką literą) i autentycznymi, a nie sztucznymi „polepszaczami smaku” wspólnoty społecznej. I to nie może się dokonywać wyłącznie w moim prywatnym domu, w czterech ścianach mego pokoju i w „więzieniu” własnej duszy. Dzisiejsza Ewangelia zadaje zdecydowany kłam poglądowi, który od lat jest nam, niekiedy z okrucieństwem, wręcz wpajany, że „wiara to sprawa prywatna”. Nigdy nie była i nigdy nie będzie prywatna, gdyż to jest niemożliwe. Jako najpiękniejsza i największa wartość ma służyć każdemu poszukującemu człowiekowi, zawsze i wszędzie. Jezus Chrystus – Droga, Prawda i Życie – chce dotrzeć do wszystkich ludzi bez wyjątku. Czyni to przez swych uczniów-misjonarzy. Koniecznie musimy przypomnieć tutaj słowa św. Jana Pawła II wypowiedziane w Lubaczowie: „Wiara i szukanie świętości są sprawą prywatną tylko w tym sensie, że nikt nie zastąpi człowieka w jego osobistym spotkaniu z Bogiem, że nie da się szukać i znajdować Boga inaczej niż w prawdziwej wewnętrznej wolności. Ale Bóg nam powiada: «Bądźcie świętymi, ponieważ Ja sam jestem święty!» (Kpł 11, 44). On chce swoją świętością ogarnąć nie tylko poszczególnego człowieka, ale również całe rodziny i inne ludzkie wspólnoty, również całe narody i społeczeństwa” (3 czerwca 1991 r.). Aby to było możliwe, musimy być autentyczni. Sól bywa jednak czasami skażona obcymi domieszkami, a świeca niekiedy bardziej kopci niż świeci. Niestety. Uważajmy na to. W Rzeszowie 2 czerwca 1991 r. papież przestrzegał nas konkretnie: „Bądź chrześcijaninem naprawdę, nie tylko z nazwy, nie bądź chrześcijaninem byle jakim”. I powtórzmy: soli w potrawie bywa naprawdę niewiele, a jednak daje smak!
Papież Leon XIV nie uda się w tym roku do Stanów Zjednoczonych, ogłosił w niedzielę dyrektor Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej Matteo Bruni. Informacje o możliwości wizyty papieża w jego ojczyźnie krążą od miesięcy.
W dzisiejszym wydaniu włoski dziennik „Corriere della Sera” spekulował na temat ewentualnego udziału papieża w zbliżającym się Zgromadzeniu Ogólnym ONZ, które odbędzie się we wrześniu w Nowym Jorku. Gazeta zasugerowała również, że Leon XIV może odwiedzić Biały Dom i spotkać się z prezydentem USA przed kolejnym celem podróży - Meksykiem.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
