Nowi kapłani

Piotr Lorenc

Bp Grzegorz Kaszak z nowymi prezbiterami i ich najbliższymi wychowawcami

Bądź na bieżąco!

Karol Goc z parafii św. Andrzeja w Olkuszu, Patryk Kucharski z parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Będzinie, Karol Pszonka z parafii Miłosierdzia Bożego w Kąpielach Wielkich oraz Paweł Szczepanik z parafii Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Dąbrowie Górniczej to nowi kapłani diecezji sosnowieckiej. Święceń prezbiteratu udzielił im w wigilię Zesłania Duch Świętego bp Grzegorz Kaszak. Uroczystości odbyły się w bazylice katedralnej pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sosnowcu.

W homilii pasterz Kościoła sosnowieckiego zwrócił uwagę, że Pan Jezus pragnie obdarzyć czterech naszych braci darem swojego kapłaństwa. – Kapłaństwo to wielki wspaniały dar. Niepojęta dobroć i miłość Boga Wszechmogącego. Nie tylko do tych czterech diakonów, ale i świata całego. Ale nie byłoby tych święceń kapłańskich w stopniu prezbiteratu, gdyby nie rodzice tychże diakonów. Dziękuję wam za trud wychowania, poświęcenia, wyrzeczenia. Wasi synowie wybrali dobrą drogę, możecie być z nich dumni – powiedział bp Grzegorz Kaszak. Hierarcha podkreślił, że nowi kapłani zostali wyróżnieni i obdarowani. – Możecie sprawować Najświętszą Ofiarę, odpuszczać winy grzesznikom, wspierać sakramentem namaszczenia chorych. To tylko niektóre z darów. Wobec tej wielkiej dobroci Boga, jak mówił św. Paweł, należy być wdzięcznym Bogu. Wierzcie w Ducha Świętego, którego otrzymaliście. On was poprowadzi, On was wzmocni, On was nagrodzi – powiedział sosnowiecki ordynariusz.

Na zakończenie Mszy św. nowi kapłani otrzymali dekrety kierujące ich na wakacyjne zastępstwa oraz stałe miejsca duszpasterskiej posługi. I tak ks. Karol Goc będzie wikariuszem parafii Chrystusa Króla w Dąbrowie Górniczej, ks. Karol Pszonka będzie pracował w parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Dąbrowie Górniczej, ks. Patryk Kucharski został skierowany do parafii Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Sosnowcu-Ostrowach Górniczych, a ks. Paweł Szczepanik do parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Sławkowie.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2019-06-17 13:28

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Idę w kapłaństwo z nadzieją

Niedziela łódzka 25/2023, str. II

[ TEMATY ]

neoprezbiterzy

Łódz

Ks. Paweł Kłys

Ks. Krzysztof Kucharski

Kościół to nie budynki, ale wspólnota, którą razem tworzymy – podkreśla ks. Krzysztof Kucharski w rozmowie z Niedzielą.

Ks. Paweł Gabara: Podjął Ksiądz decyzję o przyjęciu święceń kapłańskich w czasie, kiedy o Kościele mówi się źle i kapłan jako duszpasterz przestał być autorytetem. Domyślam się, że źródłem tej decyzji i odwagi jest Bóg, ale czy po ludzku nie boi się Ksiądz tego, co Księdza czeka? Ks. Krzysztof Kucharski: Nie tyle o Kościele mówi się źle, co o jego niewielkim fragmencie, czyli o nas, duchownych. W dużej mierze ta negatywna opinia jest tendencyjną, narzuconą narracją. Mając choćby na uwadze własne środowisko, wiem, że duża część społeczeństwa nie wypowiada opinii o Kościele czy też duchownych na podstawie własnego doświadczenia, lecz właśnie powiela zasłyszane informacje. Niestety, również ludzie wierzący zaczęli traktować Kościół jak ośrodek usług duchowych, a może jeszcze bardziej charytatywnych, w których czują się usługobiorcami, natomiast duchowni pełnią funkcję usługodawców. I jeśli ktoś nie czuje się właściwie obsłużonym, budzi się w nim poczucie dyskomfortu i dezaprobaty, czego najłagodniejszym skutkiem jest zmiana miejsca uczęszczania na liturgię, a poważniejszym – rezygnacja z niej. Wiele razy słyszałem zdanie: „Pan Bóg jest wszędzie, w związku z tym mogę się do Niego pomodlić wszędzie”. Tymczasem Kościół to nie budynki, ale wspólnota, którą razem tworzymy. W moim przekonaniu kryzys Kościoła, o którym dużo się mówi, jest przede wszystkim kryzysem wspólnoty międzyludzkiej. Do takiego właśnie Kościoła Pan Bóg mnie powołał i w nim przychodzi mi pełnić posługę kapłańską. Co do kwestii autorytetu kapłana, to mam świadomość, że nie tyle jest on związany z kapłaństwem, lecz z pracą, którą podejmę. Oczywiście, idę w przyszłość z obawą, ale też z nadzieją i swojego rodzaju poczuciem inspiracji. Zwyczajnie, jak umiem, tak ufam Jezusowi.

CZYTAJ DALEJ

„Niedaleko jesteś od królestwa Bożego”

2026-02-13 10:24

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Końcowy rozdział Ozeasza brzmi jak liturgia powrotu z pustki. Prorok działał w Królestwie Północnym w VIII w. przed Chr., w czasie mieszania polityki, kultu Baala i sojuszy z mocarstwami. „Efraim” oznacza tu całe królestwo północy. Wezwanie „Wróć” (šûb) oznacza zmianę drogi, nie tylko żal. Izrael ma zabrać „słowa”, a nie dary. Po klęskach i deportacjach pozostaje modlitwa i wyznanie win. Hieronim tłumaczy: „tollite vobiscum verba”, czyli prośby i wyznanie win, i dodaje, że „vitulos labiorum” oznacza chwałę i dziękczynienie. Zwraca uwagę na szczegół tekstu: hebrajskie (pārîm) znaczy „byki”, a Septuaginta oddała ten zwrot jako „owoc”, przez podobieństwo brzmienia; sens prowadzi do uwielbienia zamiast zwierząt ofiarnych. Prorok wkłada w usta ludu trzy wyrzeczenia: Asyria nie zbawia, koń i rydwan nie dają ocalenia, wytwór rąk nie nosi już tytułu „bóg”. To są trzy źródła złudnej pewności: sojusz, siła militarna, idol. Werset o sierocie odsłania tło Tory. Sierota, wdowa i przybysz należą do tych, których Prawo osłania troską. Hieronim dopowiada, że „pupillus” to ten, kto utracił ojca; wspomina też odczytanie o odejściu od złego ojca, od diabła. Odpowiedź Boga ma język natury: rosa, lilia, korzeń jak drzewa Libanu, oliwka, cień i winorośl. Rosa w suchym kraju oznacza dar życia; Hieronim łączy ten obraz z Iz 26,19 i z pieśnią Mojżesza o słowie spływającym jak rosa (Pwt 32,2). Zakończenie pyta o mądrego i dodaje, że drogi Pana są proste, a jedni po nich idą, inni na nich upadają. Strydończyk widzi tu także uwagę o trudności księgi i mówi, że „drogi Pana” prowadzą przez lekturę i rozumienie Pism.

CZYTAJ DALEJ

Rekolekcje różańcowe w Rokitnie

2026-03-13 17:20

ks. Rafał Witkowski

Angelika Zamrzycka

ks. Marcin Kliszcz

W dniach 17-19 kwietnia w sanktuarium Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej w Rokitnie odbędą się rekolekcje dla osób praktykujących modlitwę na różańcu, związane z jubileuszem 200-lecia założenia Żywego Różańca przez bł. Paulinę Jaricot.

To kontynuacja pomysłu, który został wcielony w życie w ubiegłym roku. Czas spędzony w Sanktuarium Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej, które jest bliskie sercom wszystkich diecezjan, ma zaowocować pogłębieniem modlitwy różańcowej oraz być okazją do podzielenia się świadectwem tej duchowości. Wraz z kustoszem rokitniańskiego sanktuarium rekolekcje poprowadzą siostry loretanki z redakcji czasopisma „Różaniec”. – W Roku Jubileuszu 200-lecia założenia Żywego Różańca przez bł. Paulinę Jaricot zapraszamy tych, którym bliska jest modlitwa różańcowa do Rokitna na rekolekcje. W sposób szczególny zaproszenie kierujemy do parafian ze wspólnoty Żywego Różańca – mówi kustosz ks. Marcin Kliszcz. Rozpoczęcie zaplanowano na godz. 17 w piątek 17 kwietnia, a zakończenie – obiadem o godz. 13 w niedzielę 19 kwietnia. Koszt noclegów i wyżywienia to 290 złotych za osobę. Zapisów można dokonywać do 10 kwietnia przez stronę internetową www.rokitno.org lub przez email: sanktuariumrokitno@diecezjazg.pl.

CZYTAJ DALEJ

Reklama