Wiara bez uczynków martwa jest – czytamy w Liście św. Jakuba (por. Jk 2, 14-26). Jest to bardzo dosadne sformułowanie Apostoła. Ale rzeczywiście, jeżeli jest się człowiekiem wierzącym, to za tym powinny iść uczynki. Jeśli ich nie ma, nie ma świadectwa wiary. Pan Jezus mówi: „Wy jesteście solą ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi” (Mt 5, 13).

Jednak kluczem do wszystkiego jest wiara, która jest łaską. I cały świat naszego życia duchowego obraca się wokół problemu łaski. Także nasze zbawienie łączy się z Bożą łaską. Dlatego tak chętnie mówimy o Bogu miłosiernym, który daje łaskę, odpuszczenie grzechów, i który jest miłością. To wszystko pochodzi od Boga, jednak nasze uczynki są bardzo ważne i z nich będziemy sądzeni. Pamiętamy słowa Jezusa: „Bo byłem głody..., nagi..., chory...” i ostrzeżenie: „Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili. I pójdą ci na wieczną karę, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego” – pisze św. Mateusz (25, 31-46).

Praca nad sobą także jest czynem – nie zawsze musi on być czyniony dla kogoś. Człowiek, ulepszając siebie, czyni lepszym cały świat. Nie zawsze też mamy możliwość dokonywania konkretnych czynów dla drugiego człowieka, a jednak miłość chrześcijańska przynagla nas do tego. Tak jest m.in. z osobami żyjącymi na sposób pustelniczy, w odosobnieniu. Zawsze jednak możemy mu ofiarować dar modlitwy, cierpienia czy umartwienia, jak czynią to np. zakony kontemplacyjne, m.in. siostry karmelitanki, które oprócz zwykłej pracy bardzo dużo się modlą w intencjach konkretnych osób i całego świata. Sam doświadczyłem kiedyś skuteczności ich modlitwy i wiem, że są to miejsca wyjątkowego obcowania z Bogiem. Także praca intelektualna, połączona ze szczerą i gorącą modlitwą, ma swój dobry efekt.

Każdy uczynek zakotwiczony w Bogu ma swój wymiar nadprzyrodzony. Wszystko, co czyni się z wiarą i miłością do Boga, ma swoją nadprzyrodzoność. Oczywiście ludzie niewierzący, nieodnoszący swojego życia do Boga też spełniają dobre czyny, ale mają one wartość tylko ludzką. Bardziej skuteczne i dynamiczne odniesienie do życia niewątpliwie ma człowiek wiary.

Wracając do słów św. Jakuba, trzeba podkreślić, że wiara łączy się z miłością Boga i bliźniego. Najpiękniejszy przykład daje tu Pan – jest wzorem największego umiłowania Boga i bliźniego, umiłowania do końca.