Misjonarz z Boliwii zainaugurował Tydzień Misyjny w bielskiej parafii św. Maksymiliana Kolbego w Aleksandrowicach.
Ks. Kazimierz Stempniowski dzielił się doświadczeniem pracy na misjach w tym najuboższym kraju Ameryki Południowej. O realiach misyjnych opowiadała także pochodząca z Cieszyna świecka misjonarka Agata Kamińska, która w Boliwii spędziła kilka lat.
W homiliach głoszonych całą niedzielę ks. Stempniowski podkreślił znaczenie misji w Kościele. Pracujący obecnie w parafii Concepcion kapłan zaznaczył, że misyjność we wspólnocie wierzących w Chrystusa wynika z przeżycia obdarowania przez Boga i chęci dzielenia się darami z tymi, którzy ich jeszcze nie mają. – Misje zaczynają się wtedy, gdy zaczynamy widzieć coś więcej niż czubek własnego nosa – mówił kapłan, przybliżając wiernym realia pracy w Boliwii oraz problemy, z jakimi trzeba się zmierzyć, pracując w tym południowoamerykańskim kraju.
Podczas spotkania z dziećmi Agata Kamińska zaprezentowała regionalny strój z Boliwii. O misjach przypomniały także dzieci ze Szkoły Podstawowej, ubierając na Mszę św. stroje charakterystyczne dla mieszkańców każdego kontynentu. Była też niewielka wystawa fotografii prezentująca codzienne życie w Boliwii. Można także było zakupić regionalne pamiątki z Ameryki Południowej.
28 października w Żywcu gościł, głosząc homilie, diecezjalny dyrektor Papieskich Dzieł Misyjnych ks. Janusz Talik. Tym razem skoncentrowano się na pracy Sióstr Serafitek prowadzących Dom Dziecka „Nadzieja” (Hogar de la Esperanza) w Santa Cruz de la Sierra. Parafianie z żywieckiej konkatedry mogli zobaczyć krótki filmik prezentujący codzienność małych mieszkańców „Nadziei” oraz wesprzeć ten ośrodek, kupując przygotowane tam różnego rodzaju pamiątki, m.in. eleganckie torby z regionalnymi akcentami. Misyjna niedziela w Żywcu miała także na celu objęcie dzieci z boliwijskiego domu dziecka „adopcją na odległość”. W organizację zamykającego Tydzień Misyjny spotkania zaangażowali się młodzi z Wolontariatu Misyjnego działającego na co dzień w Żywcu pod opieką serafitki s. Anety.
Boliwia to południowoamerykański kraj o powierzchni trzykrotnie większej niż Polska. Mimo bogactw naturalnych należy do najbiedniejszych na kontynencie. Do najważniejszych problemów, poza biedą, można tam zaliczyć brak, albo bardzo niski poziom, edukacji, produkcję narkotyków oraz napiętą sytuację polityczną.
Grupa młodych Hindusów, którzy marzą, że uda im się przyjechać w 2016 r. do Krakowa na spotkanie z papieżem Franciszkiem i Polską.
Pierwsza od lewej – dr Helena Pyz, która od 26 lat pracuje w oś rodku Jeevodaya, laureatka tegorocznego TOTUS-a
W 1989 r. niewielu młodych ludzi w Polsce mogło marzyć o uczestniczeniu w Światowych Dniach Młodzieży. Nawet nasza wiedza o trwającej już tradycji spotkań młodych z Papieżem Polakiem w różnych miejscach świata była bardzo skromna. Poprzednie Światowe Dni Młodzieży w 1987 r. odbyły się w dalekim Buenos Aires. Tym razem miały być w Europie, w starodawnym miejscu pielgrzymkowym Santiago de Compostela. Jan Paweł II zwrócił się wówczas do wiernych Europy Zachodniej z prośbą, aby umożliwili udział w tym wydarzeniu młodym ze Wschodu. Wspólnota Emmanuel zaprosiła ruchy rodzinne i obrońców życia. Wraz z kilkoma osobami z Rodziny Rodzin dołączyłam do tego wyjazdu. Bariery do pokonania były rozmaite. Mieliśmy samodzielnie dojechać do Wiednia i stamtąd wrócić do ojczyzny. Najpierw przytrzymano nas na granicy czechosłowacko-austriackiej; opuszczaliśmy przecież teren bloku socjalistycznego. Na miejsce przyjechaliśmy z wielogodzinnym opóźnieniem, gdzieś w wiosce czekano na nas z kolacją, ale było zbyt późno, żeby tam dojechać. Pierwszą noc spędziliśmy w autokarze, bo kierowca musiał odpocząć. Głodni, nieumyci, zaczynaliśmy nasz szlak św. Jakuba. Nie mogliśmy kupić nawet butelki wody, bo nie mieliśmy gdzie wymienić na szylingi austriackie kilku dolarów, które były całym naszym majątkiem. Innego dnia nasze autokary (w których byli, oprócz Polaków, pielgrzymi z Węgier i Rumunii) gdzieś na południu Francji zajechały do pałacu, gdzie przyjęto nas uroczystą kolacją. Uczyliśmy się „biedę cierpieć i obfitować” (por. Flp 4,12). Gdy kolumna autokarów się powiększała, rosło też nasze doświadczenie Kościoła. Spotykaliśmy się na wspólnych posiłkach lub noclegach, zawsze na Eucharystii sprawowanej w wielu językach. Niezapomniane wrażenie robiła modlitwa „Ojcze nasz”, podczas której każdy modlił się głośno w ojczystym języku.
Punktem zwrotnym stała się dla mnie najnowsza książka prokuratora Andrzeja Witkowskiego „Bolesne tajemnice ks. Popiełuszki. Śladami prawdy”, właśnie wchodząca na rynek. Dlatego zapraszam do lektury czteroczęściowego cyklu moich wywiadów z prokuratorem na portalu niedziela.pl.
Wiem, że ten tekst i moje wywiady z prokuratorem Andrzejem Witkowskim wywołają sprzeciw. Milczenie byłoby wygodniejsze, ale po trzydziestu latach badań nie mam już prawa wybierać wygody ani powtarzać wersji, która coraz gorzej znosi konfrontację z faktami.
Muzeum ks. Jerzego Popiełuszki/40rocznica.popieluszko.net.pl
Z prokuratorem Andrzejem Witkowskim o wynikach sekcji zwłok w interpretacji biegłych profesorów medycyny sądowej, rozmawia Milena Kindziuk (część IV).
Znane są wyniki sekcji zwłok ks. Popiełuszki przeprowadzonej w Zakładzie Medycyny Sądowej w Białymstoku pod kierunkiem prof. Marii Byrdy i dr. Tadeusza Jóźwika. Biegli ci 31 października 1984 r. sporządzili ,,Protokół oględzin zewnętrznych i wewnętrznych zwłok Jerzego Popiełuszki” wydając zarazem „Opinię tymczasową” ale potem, już w trakcie śledztwa i procesu toruńskiego pojawiły się kolejne opinie, a nawet sprostowania do tych wcześniej wydanych. Jak to należy rozumieć? Która wersja jest w pełni poprawna?
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.