Jaume Cabré, uważany za najwybitniejszego katalońskiego pisarza – czego może dowodzić choćby imponująca liczba przyznanych mu nagród literackich – nieźle znany polskim czytelnikom z ukazujących się w ostatnich latach tłumaczeń obszernych powieści („Wyznaję”, „Agonia dźwięków”), tym razem prezentuje krótszą formę. Choć „Podróż zimowa” to zbiór 14 opowiadań, to jednak są one powiązane ze sobą. Zgodnie z przesłaniem, że (jak pisze sam Cabré) „...tak to już jest z przeznaczeniem: nie opowiada ci całej historii, tylko ten fragment, który akurat mu pasuje...”, autor opisuje nieprzewidywalne życie, które ciągle płata nam figle, pisze nieprawdopodobne scenariusze. Opowieści o pianiście, który podczas występu widzi na widowni nieżyjącego od stu pięćdziesięciu lat Franza Schuberta, o małżeńskiej zdradzie popełnianej niechcący, o bibliofilu, który lituje się nad przegranymi książkami, o rabinie z Łodzi i jego potomkach – tworzą skończone, zamknięte, ale także zazębiające się ze sobą części, które można czytać na chybił trafił.