XIV Spotkania z Kulturą Ukraińską, jakie w dniach 9 i 11 marca odbyły się w Goleniowie, rozpoczęła Msza św. w intencji s. Marii Matijczuk, zakonnicy ze Zgromadzenia Sióstr Służebnic Niepokalanej Panny Maryi
Liturgię w obrządku greckokatolickim w kościele pw. św. Katarzyny sprawowali księża Rusłan Marciszak i Mariusz Dmytrenko. Śpiewał chór cerkiewny z Białego Boru.
W służbie Bogu i ludziom
Siostra Maria zapisała się w sercach wielu pokoleń goleniowian swoim niezwykłym oddaniem w służbie Bogu i ludziom. Przez ponad 50 lat w granatowym habicie, z torbą w ręku przemierzała pieszo goleniowskie ulice i wiejskie drogi, by dotrzeć z pomocą do tych, którzy jej potrzebowali. Z zawodu pielęgniarka, z wyboru służebnica Pańska, w trudnych powojennych latach swoją wiedzą i umiejętnościami wspierała będącą wtedy w powijakach służbę zdrowia. Nie tylko umiała robić zastrzyki, ale też potrafiła uleczyć wiele chorób sporządzanymi przez siebie maściami i ziołowymi miksturami.
Niczym Matka Teresa z Kalkuty niosła siostra Maria ludziom ulgę w cierpieniu i dobre słowo. W dzień i w nocy gotowa była na każde wezwanie iść do chorych, nikomu nie odmawiając pomocy. W szczególny sposób otaczała opieką zapomnianych, pogardzanych i ich dzieci. Mądra, ciepła, zawsze uśmiechnięta i chętna do pomocy, a jednocześnie niezwykle skromna, zasłużyła sobie na wdzięczną pamięć goleniowian. Wyrazem tego jest m.in. nadanie jej tytułów „Goleniowianin Roku” (1996 r.) i „Zasłużony Mieszkaniec Gminy Goleniów” (2003 r.), nazwanie jej imieniem w najładniejszego w mieście ronda (2013 r.) oraz odprawiana co roku w jej intencji Msza św.
Siostra Maria Dymitria Matijczuk urodziła się 17 grudnia 1917 r. w Bilczu Złotym na wschodnich kresach Rzeczypospolitej (dzisiaj Ukraina). Nowicjat odbyła w domu zakonnym Sióstr Służebnic w Krystynopolu. Do Goleniowa przybyła w czerwcu 1949 r., zmarła 11 grudnia 2003 r. Pochowana została w kwaterze sióstr zakonnych na goleniowskim cmentarzu. W ostatniej ziemskiej wędrówce towarzyszyły jej tłumy.
Służebnice Niepokalanej Panny Maryi
Zgromadzenie Sióstr Służebnic Niepokalanej Panny Maryi, katolicki zakon żeński obrządku greckiego, powstał w 1892 r. na Ukrainie. Jego założycielami byli: s. Jozafata Michalina Hordaszewska, o. Jeremiasz Łomnicki i ks. Cyryl Sielecki. Swoje powołanie służebnice realizują poprzez działalność apostolską, m.in. wychowanie dzieci i młodzieży, opiekę nad chorymi i troskę o piękno świątyń. Hasło, którym się w swojej posłudze kierują, brzmi: „Iść tam, gdzie największa potrzeba”. Obecnie na świecie jest ok. 700 sióstr służebnic Niepokalanej Panny Maryi, w Polsce – 54 w 11 domach zakonnych (dane z 2013 r.). W północno-zachodniej Polsce (eparchia wrocławsko-gdańska) są trzy domy zakonne tego zgromadzenia: w Koszalinie, Świdwinie i Goleniowie (od 1949 r.). W goleniowskim domu aktualnie mieszkają trzy zakonnice – siostra Maria i siostra Marta, które z racji wieku i stanu zdrowia już nie pracują, oraz siostra Adrianna opiekująca się nimi i posługująca w parafii pw. św. Jerzego.
Ludzie posiadający bogactwo powinni zadbać, by służyło ono dobru wspólnemu. W przeciwnym razie człowiek pozbawiony jest nadziei i dochodzi do różnych form korupcji – stwierdził Ojciec Święty podczas porannej Eucharystii sprawowanej w Domu Świętej Marty.
Papież nawiązał do Ewangelii poniedziałku VIII tygodnia zwykłego (Mk 10, 17-27), przedstawiającej scenę spotkania Pana Jezusa z bogatym młodzieńcem, dla którego posiadany majątek stanowi trudność, by stać się Jego uczniem. Komentując zdanie, że „łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do królestwa Bożego” Franciszek zauważył, że entuzjazm dla Chrystusa, może w kilka chwil zamieć się w smutek i zamknięcie w sobie. Dodał, że kiedy bogaty młodzieniec, który zawsze przestrzegał przykazań, staje wobec wyzwania, by sprzedać swoje dobra i rozdać je ubogim, a potem pójść za Jezusem, to nagle zanika jego radość i nadzieja, gdyż nie chce zrezygnować z posiadanego bogactwa.
Lekcjonarz otwiera dziś lekturę Listu do Efezjan od jego wielkiego berakah, błogosławieństwa, które w greckim oryginale jest jednym zdaniem długim na dwanaście wersetów, jakby autor nie chciał przerywać oddechu uwielbienia. „Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego, Jezusa Chrystusa; On napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym na wyżynach niebieskich - w Chrystusie”. Formuła „w Chrystusie” powraca w tym hymnie jak refren. Wszystko, co Bóg czyni, czyni „w Nim”. Wybranie, przeznaczenie, odkupienie, objawienie, zjednoczenie. „W Nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem”. Wybranie wyprzedza stworzenie, zanim był świat, był zamysł miłości o nas. Ta prawda, u Pawła będąca czystą pociechą, stała się w dziejach teologii polem najcięższych sporów o predestynację. Hymn Efezjan pozostaje najlepszym korektorem ich tonu, bo mówi o przeznaczeniu wyłącznie językiem doksologii: „ku chwale majestatu swej łaski”. Cel wybrania jest adopcyjny: „z miłości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów”. Prawnik usłyszy tu huiothesia, adopcję, instytucję, którą świat grecko-rzymski znał doskonale (i którą Rzym cenił tak, że adoptowani zasiadali na tronie cezarów). Łaska posługuje się jej figurą, by wyrazić rzecz niesłychaną, status dziecka nadany aktem miłości Ojca. „W Nim mamy odkupienie przez Jego krew - odpuszczenie występków, według bogactwa Jego łaski”. Apolytrōsis to wykup z niewoli. Cena została wymieniona. Zwieńczeniem hymnu jest słowo, które nadało tytuł całym epokom teologii: Bóg oznajmił „tajemnicę swej woli według swego postanowienia, które przedtem w Nim powziął dla dokonania pełni czasów, aby wszystko na nowo zjednoczyć w Chrystusie jako Głowie: to, co w niebiosach, i to, co na ziemi”. Grecki czasownik anakephalaiōsasthai, zjednoczyć pod jedną głową, Wulgata odda przez instaurare omnia in Christo. Ireneusz zbuduje na nim swoją teologię rekapitulacji, a Pius X uczyni zeń program pontyfikatu. Dzisiejsza patronka, Teresa z Avili, mistrzyni twierdzy wewnętrznej, dopowiada temu kosmicznemu hymnowi wymiar najmniejszy i największy zarazem. Zjednoczenie wszystkiego w Chrystusie zaczyna się w komnatach ludzkiej duszy, gdzie mieszka Król.
Ks. Mirosław Rakoczy podczas pochówku siedmiorga dzieci zmarłych przed narodzeniem.
Jedna niewielka biała trumna, siedmioro dzieci i modlitwa tych, którzy przyszli je pożegnać. 15 października, w Dniu Dziecka Utraconego, na cmentarzu komunalnym przy ul. Słowiańskiej w Świdnicy odbył się pochówek dzieci zmarłych w okresie prenatalnym. – Przede wszystkim nie są zapomniane przez Pana Boga – przypomniał ks. kan. Mirosław Rakoczy.
Obrzęd ostatniego pożegnania rozpoczął się w kaplicy cmentarnej. Modlitwie pogrzebowej przewodniczył ks. kan. Mirosław Rakoczy, diecezjalny duszpasterz rodzin. Wśród nielicznych uczestników byli Justyna i Paweł Dochniakowie z Diakonii Życia Ruchu Światło-Życie Diecezji Świdnickiej. W niewielkiej białej trumnie, udekorowanej kwiatami, spoczęły szczątki siedmiorga dzieci, które zmarły przed narodzeniem. Podczas liturgii odczytano fragment Ewangelii według św. Marka, w którym Jezus mówi: „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
