Lubimy słuchać o nawróceniach – to najciekawsze z opowieści, niezwykłe wydarzenia, zaskakująca fabuła. Czasem mówimy: to lepsze niż film, żaden reżyser nie wymyśliłby czegoś takiego! Jest też inny aspekt słuchania świadectw o nawróceniu: są one ważnym budulcem naszej wiary, która czasem mikroskopijna nie dorasta do ziarna piasku, a co dopiero gorczycy. A wiara „rodzi się ze słuchania”, karmi się słowem, które pochodzi od Boga, ale odbija się w drugim człowieku.

U progu Wielkiego Postu, kiedy znów Kościół zaprasza do nawrócenia, do weryfikacji swojej postawy i zachowania, do szukania źródeł, które ożywią naszą wiarę – dawanie i słuchanie świadectw jest dobrą drogą.

Podczas III Rekolekcji Ewangelizacyjnych, które niedawno organizowało wrocławskie Stowarzyszenie „Walka Duchowa”, uczestnicy dostali kartki na zachętę spisania świadectw. Do ustawionych w holu skrzynek z napisem „Świadectwa” spłynęło ich około 70. Namacalne słowa o Bożej miłości do człowieka.

Oto kilka z nich:

Maciek, uczestnik i fotograf: Po raz kolejny zaskoczyła mnie duża liczba rozmodlonych młodych kobiet i mężczyzn, których rówieśnicy spędzają czas w zupełnie innych miejscach.

Aida: Zawsze myślałam, że nie brakuje mi wiary. Potrafię zaufać Jezusowi w sprawach braku finansów, choroby dzieci, trudnych spraw, na które nie mam wpływu. To skąd teraz we mnie wątpliwości? Tak się rozpoczęła walka duchowa. Umysł stale walczy z duchem. Pierwszy wyszukuje pragmatycznych tez, a drugi domaga się prawa do ewangelicznego ziarnka gorczycy. Podjęłam kilka niełatwych do zrealizowania postanowień, aby walczyć o większe dobro w małżeństwie, rodzinie, wychowaniu religijnym już prawie dorosłych dzieci, by jeszcze zawalczyć ze zlaicyzowanym światem o ich dusze.

Sabina: W zeszłym roku na II Archidiecezjalnych Rekolekcjach z o. Antonello modliliśmy się o dar potomstwa. Usłyszeliśmy proroctwo, że za rok też tu przyjedziemy i że będzie dziecko. Minęło kilka miesięcy i miałam wątpliwości, czy to Słowo było do nas. W czerwcu – w katedrze w Bydgoszczy zawierzyliśmy wszystko ponownie Matce Pięknej Miłości. Bardzo krótko po tym wydarzeniu okazało się, że Bóg dał życie naszemu dziecku, które poczęło się w moim łonie i tam się rozwija. Termin porodu – marzec.

Ewa: Ponad 30 lat nie chodziłam do kościoła, bo uważałam, że jestem dobrym człowiekiem, a kościół i Bóg nie jest mi potrzebny. Po rekolekcjach w 2015 r. zmieniłam zdanie. Dzisiaj jestem na drugich rekolekcjach z o. Antonello. Zmienia się moje życie. Sama określam swój katolicyzm na 60%, ale myślę, że już niedługo będę mogła powiedzieć, że na 100%!

Asia: To moje pierwsze rekolekcje z moim mężem Marcinem, który niedawno się nawrócił i teraz jest przy Bogu razem ze mną. Do tej pory sama, całkiem sama, prosiłam Pana Boga o uzdrowienie naszego młodego małżeństwa, gdyż trochę pobłądziliśmy. Teraz Pan Jezus jest z nami, a raczej my z Nim. Chwała Panu!

Uczestnik: Te rekolekcje wywołały u mnie uczucie nostalgii i łzy cieknące po policzku. Ale jestem szczęśliwy, ponieważ przybliżyłem się więcej do Boga i zawierzyłem się Matce Bożej. Przyjąłem na siebie Szkaplerz, jestem z tego dumny.

Uczestniczka: Przybyłam na te rekolekcje zagubiona, sama, przybita problemami i sytuacją, którą dopuścił Bóg, bym przejrzała na oczy, a której nie rozumiałam w ogóle. Bóg zesłał mi 4 osoby, które sprawiły, że zaczęłam pojmować, dlaczego, po co... Zawierzyłam Panu cały ból, cały strach, który miałam w sobie. W trakcie rekolekcji Duch Święty zesłał na mnie swe miłosierdzie i łaskę. Zrozumiałam istotę chrześcijaństwa.