Pamiętam czas, gdy bardzo dużo mówiło się o nowej ewangelizacji. Mówiło się, ale zawsze w tych wypowiedziach brakowało “konkretu”, a niemalże wszystko, co miało znamiona “katolickości” nazywano nową ewangelizacją. Czy był to właściwy kierunek? Czy potrafiliśmy przełożyć tę ideę na konkretne, trwałe i rozpoznawalne działania? Patrząc z perspektywy minionych lat, licznych programów duszpasterskich, odmienianego przez wszystkie przypadki słowa “kryzys”, odbywających się synodów i wprowadzania tzw. programów naprawczych - możemy zauważyć, że … i tu zostawię wolną przestrzeń do własnej refleksji.

Kiedyś przestrzenią do głoszenia słowa Bożego była ambona, katecheza szkolna czy parafialna, a także dom rodzinny lub tworzone audycje i programy w radiu czy telewizji. Dziś o wierze - i to w dużych ilościach - możemy usłyszeć w podcastach, czy mediach społecznościowych m.in.: FB, YT czy TT. Twórcy internetowi komentują sprawy wiary, wrzucają swoje przemyślenia, mówią o modlitwie, Kościele, słowie Bożym. Jest tego bardzo wiele i są to bardzo wartościowe rzeczy, jednak ile wysiłku wkładamy w to, aby skonfrontować to z wiernym nauczaniem Kościoła? Ludzie mają swoich ulubionych influencerów, sportowców, ludzi showbiznesu, muzyki, polityki itp. Im ktoś zyskuje większą popularność - tym staje się bardziej odważny, bo ma świadomość, że jego zdanie liczy się w opinii publicznej. I jeśli wyraża swoje zdanie - wszystko jest w porządku, gorzej jeśli zaczyna się kreować na specjalistę od Kościoła, a w wypowiedziach pod płaszczem Kościoła promuje “swoje”. Zadziwia mnie zawsze, gdy ktoś przyzna się do Boga, robi znak krzyża, powie, że jest katolikiem, prowadzi taki “kontent” w mediach społecznościowych, czy nawet pracował w mediach katolickich, a podchodzimy do tego co mówi bezkrytycznie, jakby ten ktoś był nieomylny. Miliony i tysiące wyświetleń mogą otworzyć drzwi do rozmowy o Bogu, lecz same nie są jeszcze świadectwem świętości. Kościół potrzebuje dziś ludzi, którzy potrafią mówić językiem prostym, zrozumiałym i otwierającym drzwi do rozmowy o wierze. Potrzebuje jednak także rozeznania, aby ewangelizacja nie zamieniła się w kult osobowości. Jest duże ryzyko, czego mieliśmy już przykłady w social mediach, tzw. zamiany albo rozmywania nauki Chrystusa. Sam zasięg nie jest jeszcze mianem prawdy. Twórca internetowy potrafi przyciągnąć uwagę, zainspirować i nadać kierunek, dlatego wiele osób szuka dziś u niego także moralnego i duchowego przewodnictwa. Jednak chrześcijańskie świadectwo nie polega na budowaniu własnej pozycji. Kościół przypomina, że nie jesteśmy w mediach po to, by „sprzedawać produkt”, lecz aby dawać świadectwo życiu otrzymanemu od Chrystusa. Dlatego kluczem nie będzie pytanie, ilu ktoś ma subskrybentów? Trzeba raczej zapytać: dokąd prowadzi swoich odbiorców? Ku Chrystusowi, modlitwie, sakramentom i wspólnocie Kościoła, czy przede wszystkim ku własnej marce? Dlatego patrząc krytycznym okiem możemy uchronić siebie od zamydlania tego, co głosi Kościół, wytrwać wierności Chrystusowi i wspólnocie Kościoła. Dobrym przykładem jest niedawna wypowiedź Piotra Żyłki, [byłego redaktora naczelnego Deonu], który relacjonował swoją obecność w Taizé. Z jednej strony warto docenić jego zainteresowanie różnymi tradycjami chrześcijańskimi. Sam papież Franciszek przypominał, że chrześcijanie różnych wspólnot są wezwani do wspólnej modlitwy i podążania ku jedności. Z drugiej jednak strony katolik powinien zachować precyzję w ocenie tego, w czym uczestniczy. Nabożeństwo protestanckie nie jest katolicką Mszą, a przewodniczenie mu przez pastorkę nie jest tym samym, co sakramentalne kapłaństwo. Kościół katolicki przypomina, że wspólnoty wyrosłe z reformacji nie zachowały pełnej rzeczywistości Eucharystii z powodu braku sakramentu święceń - o czym mówił św. Jan Paweł II w encyklice Ecclesia de Eucharistia. Największe zastrzeżenie budzi jednak ostatnie zdanie: „dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych”, wypowiedziane w kontekście nadziei, że w przyszłości w Kościele rzymskokatolickim kobieta będzie mogła przewodniczyć Mszy jako kapłan. W tym przypadku nie chodzi o kwestię przejściowej dyscypliny ani o decyzję, którą Kościół mógłby kiedyś swobodnie zmienić. Jan Paweł II nauczał, że Kościół nie ma żadnej władzy udzielania kobietom święceń kapłańskich, a Kongregacja Nauki Wiary wyjaśniła, że nauka ta ma być uznana za definitywną. Boża wszechmoc nie oznacza, że Kościół może zmienić to, co, według wiary katolickiej, Chrystus ustanowił w jego sakramentalnej konstytucji. Można docenić zainteresowanie dialogiem ekumenicznym i obecność w różnych tradycjach chrześcijańskich, a jednocześnie nie przyjmować bezkrytycznie wszystkich wniosków formułowanych przez osoby publiczne. Jak przypomina św. Paweł: „Niech przeto ten, komu się zdaje, że stoi, baczy, aby nie upadł”.