Najpierw była choroba. Pokiereszowała ciało i umysł. Potem leczenie i różne sposoby ratunku. Następnie jeszcze nie całkiem ozdrowiałe osoby zostały zebrane w jednym miejscu, aby kontynuować proces wychodzenia z niedomagań.

Byli z całej Polski. Połączyła ich wspólna niedola. Początkowo byli wobec siebie nieufni. Owszem, nie brakowało uprzejmości lub życzliwej obojętności, ale był to tylko zewnętrzny sztafaż, mający ukryć zranienia i ból. Niektórzy dziwili się, że znajdują się w tym miejscu. Byli też tacy, dla których codzienny rytuał wspólnych rozmów w obecności terapeuty stanowił sposób wychodzenia z narzuconych przyzwyczajeń, ról granych dla siebie i innych, a nawet wobec Pana Boga. Byli wreszcie tacy, którzy zaplanowali, że pobyt w tym miejscu pomoże im w załatwieniu pewnych problemów, ale ich samych nie ma prawa zmienić, bo oni i tak wiedzą swoje.

Tak więc początkowo nastroje w grupie były bardzo bojowe. Objawiało się to często gwałtownymi sporami. Dla jednych traumatyczne przeżycia śmierci bliskich stanowiły temat tabu, u innych powodowały kłopoty małżeńskie, a u pozostałych – choroby; były też problemy związane z kwestiami obustronnych relacji pracodawca – pracownik albo z zagrożeniem utraty dochodów. Kiedy już została ustalona hierarchia kwestii do omówienia, nagle okazało się, że to nie te konkretne problemy są przeszkodą w dogadywaniu się grupy, ale różne sposoby podejścia do tych zdarzeń.

Na kolejnym etapie znajomości Pan Niedziela był świadkiem i uczestnikiem powolnego procesu przewartościowywania dotychczasowych postaw kolegów i koleżanek. Okazało się, że mogą być wolni. Oczywiście tego, co ich spotkało, nie unieważni się ani też nie zmienią się ich uwarunkowania osobiste czy środowiskowe lub pracownicze. Ale możemy zmienić swój sposób myślenia, swoje nastawienie do problemów, możemy być wolni w swoich działaniach – konstatował Pan Niedziela. Warunek jest jeden: powinniśmy być szczerzy wobec siebie i innych.

Kiedy więc grupa odkryła owe możliwości radzenia sobie z trudną rzeczywistością, mogła budować siebie i wspólnotę od nowa, na innych zasadach. I nagle wszyscy odkryli, że jest już tak mało czasu, aby wszystko sobie wyjaśnić, aby bardziej się zaprzyjaźnić... Ostatni tydzień pobytu na kuracji był bardzo owocny. Nagle okazało się, że panie i panowie, będący tak różni, mogą się nawzajem doceniać i szanować, a nawet lubić!

Gdyby tak można było cały polski naród wziąć na taką psychoterapię – pomyślał Pan Niedziela, wracając do rzeczywistości.