Fascynacja twórczością i postacią Stachury nie jest już taka, jak w końcu ubiegłego wieku, ale wciąż jest słuchany i śpiewany nie tylko w czasie Stachuriad. Samotny wędrowiec, dla którego życie to wieczna tułaczka i ciągłe poszukiwanie tożsamości, okazał się żywotny. Podobnie jak zachwyt i afirmacja życia mieszająca się z poczuciem obcości, egzystencjalnego lęku, przed którym uciekał w żywot łazika-wagabundy.

Najlepiej brzmią piosenki w jego własnym wykonaniu, ale piosenek zgromadzonych na tej płycie, wykonanych przez znanych aktorów i piosenkarzy też słucha się dobrze, i nie tylko dlatego, że już gdzieś to... słyszeliśmy. Liczy się ich indywidualność; warto słuchać Mirosława Czyżykiewicza ostrzegającego, że „życie to nie teatr”, Sławomira Zygmunta zachęcającego: „Dajcie czasowi czas”, Piotra Machalicę zapewniającego, że „...wstaje nowy dzień”, Sławomira Zygmunta – że „na błękicie jest polana”, czy Jerzego Satanowskiego – że „...do Boliwii droga prosta...”.