Choć czas Bożego Narodzenia minął, to w Polsce 2 lutego ostatni raz w tym roku liturgicznym zabrzmią kolędy. Wierni przyniosą do kościoła gromnice, by światło Chrystusa strzegło ich przed ciemnością złych mocy.

Ofiarowanie w świątyni

Czterdziestego dnia po Bożym Narodzeniu Kościół obchodzi Ofiarowanie Jezusa w świątyni. W Jerozolimie święto znane było już w IV wieku, na Zachodzie pojawiło się dwieście lat później. Od 1997 r. z tą datą związany jest Światowy Dzień Życia Konsekrowanego. Niebawem zakończą się obchody Roku Życia Konsekrowanego. Czy jest jakiś klucz, by zgłębić bogactwo treści tych zdarzeń? To Maryja niosąca Jezusa do świątyni pod opieką Józefa. Jest Ona znakiem Kościoła, który się oczyszcza i nieustannie na ofiarnym stole uczty i krzyża składa Chrystusa na znak pojednania i sprzeciwu.

Bezużytecznie byłoby się spierać, czy nakładające się na siebie zdarzenia wzajemnie się nie przesłonią. Jedno wynika z drugiego. Podobnie błędnie jest pytać, czy Ofiarowanie to bardziej święto Jezusa czy Maryi. Oboje w tajemnicy Wcielenia są ściśle ze sobą związani. To w Maryję wpatrujemy się w święto, kiedyś zwane świętem Oczyszczenia, a w ludowej tradycji – Matki Bożej Gromnicznej. Ona oddana jest Jezusowi, a On w zawierzeniu dziecka zanurza się w Jej ramionach. Bezgraniczna miłość Boga objawionego w Jezusie jest światłem, które niweczy ludzkie zagubienie, pociąga do ofiary z siebie.

Maryja jest posłuszna Prawu, które nakazywało spełnienie określonych praktyk. Kwestia posłuszeństwa była tym, co poróżniło pierwszych rodziców z Bogiem. Jezus został obrzezany ósmego dnia, bo to było znakiem Przymierza potwierdzającym związek Boga z Jego ludem. Miesiąc po narodzinach pierworodnego chłopca należało wykupić. Po ocaleniu, którego dokonał Bóg w stosunku do pierworodnych synów Izraela w Egipcie, był on Jego własnością. Gdy upłynęły dni oczyszczenia Maryi przewidziane Prawem, Jezus został przyniesiony i przedstawiony Bogu na Jego służbę, jako człowiek, a zarazem Syn umiłowany.

Dzień Życia Konsekrowanego

W tę duchową liturgiczną treść dobrze wpisuje się Święto Życia Konsekrowanego, jako powołania na służbę świątyni – Mistycznego Ciała. Charyzmat życia w wielości form poświęcenia Bogu ubogaca wspólnotę Kościoła. Formy są różne: zakony i zgromadzenia zakonne mężczyzn i kobiet, stowarzyszenia życia apostolskiego, służące duszpasterskiej pracy skupionej na specyficznym apostolskim celu, czy instytuty świeckie, które pozwalają żyć według rad ewangelicznych, pozostając w świecie. Wśród indywidualnych form są żyjący w dozgonnej czystości pustelnicy, członkinie „ordo virginum” czy wdowy poświęcone Bogu.

Charyzmat życia konsekrowanego służy zachowaniu świeżości chrześcijańskiego powołania. Jest jego czystym pierwowzorem. Jest wejściem w życie doczesne w pełnej zależności od Boga, realizacją ofiary na wzór Syna posłusznego Ojcu, darem dziewiczego rodzicielstwa, które jest czyste i płodne. Modelem Kościoła naśladującego Chrystusa jest Maryja. Ona ofiarowuje Panu Bogu największy Dar, jaki otrzymała – Syna, Jezusa Chrystusa, a tym samym składa w ofierze siebie. Podobną ofiarę, z siebie samych w miłości do Chrystusa składają osoby konsekrowane. Jan Paweł II pisał: „Ofiarowanie Jezusa staje się wymowną ikoną całkowitego oddania własnego życia dla tych, którzy powołani są, aby odtworzyć w Kościele i w świecie poprzez rady ewangeliczne «charakterystyczne przymioty Jezusa, dziewictwo, ubóstwo i posłuszeństwo»”.

W Roku Życia Konsekrowanego

Czy taka forma życia dziś wciąż jest możliwa? Ogłaszając Rok Życia Konsekrowanego, papież Franciszek powiedział: „Życie konsekrowane jest złożone, jest pełne łaski, ale i grzeszności. W tym roku pragniemy uznać i wyznać nasze słabości, pragniemy też z mocą pokazać światu, ile wśród nas jest świętości i żywotności. Jak wiele jest świętości ukrytej w naszych domach, klasztorach, ale przez to nie mniej owocnej, która sprawia, że konsekrowani są «żywymi ikonami Boga» po trzykroć Świętego”.

Dzień Ofiarowania, jako akt mający swe nieprzerwane skutki w czasie, jest więc drogą oczyszczenia z grzeszności oraz zanurzeniem w światłości. Dla rodziców złożyć pierworodnego syna w ofierze Bogu miało swój wymiar Abrahamowej ofiary, w której Bóg doświadcza ludzkiej ufności i ją wspomaga, gdy trzeba ofiarować to, co najcenniejsze.

Rok Życia Konsekrowanego rozpoczął się 30 listopada 2014 r. Wydarzenie to zbiega się z 50. rocznicą opublikowania „Perfectae caritatis” – soborowego dekretu o przystosowanej do współczesności odnowie życia zakonnego. Jest dziękczynieniem za ten dokument Kościoła. Celem wydarzenia, nakreślonym przez Papieża, było dziękowanie Bogu za dar życia konsekrowanego, zwłaszcza za 50 lat jego odnowy zgodnie z nauczaniem soboru, przyjmowanie przyszłości z ufnością pokładaną w Panu, któremu konsekrowani ofiarowują całe swoje życie, oraz przeżywanie teraźniejszości z pasją, ewangelizując własne powołanie i dając w świecie świadectwo piękna podążania za Chrystusem w różnorodnych formach, w jakich wyraża się życie konsekrowane.

Bogactwo inicjatyw

Na przebieg Roku Życia Konsekrowanego w Kościele powszechnym złożyło się wiele wydarzeń. Organizowane były liczne sympozja naukowe, spotkania dyskusyjne, podejmowane przez liczące się ośrodki naukowe, w tym uniwersytety papieskie. Chodziło o zgłębienie w świetle prawdy rzeczywistości życia konsekrowanego w jej wielu wymiarach: ludzkim, duchowym, historycznym, prawnym czy duszpasterskim. Odbywały się tzw. Memoria sanctorum, upamiętniające świętość osób konsekrowanych. Sprawowano je w miejscach szczególnego świadectwa. Jednym z nich była kanonizacja w Kolombo na Sri Lance Józefa Vaza, z udziałem Papieża. Przejmująca była idea duchowego łańcucha modlitwy, który połączył odcięte fizycznie od siebie i świata klasztory kontemplacyjne. Podjęto różne inicjatywy formacyjne dla osób konsekrowanych, w tym studium on-line dla zakonnic z klasztorów kontemplacyjnych. Liczne były spotkania ewangelizacyjne, polegające na wspólnym świadectwie, wymianie darów i doświadczeń. Starano się też ukazać artyzm różnych środków wyrazu odkrywanych na drodze życia konsekrowanego w podejmowanych formach życia. Są one skupione na kontemplowaniu i głoszeniu prawdy w całym jej blasku. Nie zabrakło również inicjatyw o charakterze ekumenicznym, jak choćby międzywyznaniowe spotkanie osób konsekrowanych z Papieżem w styczniu ub.r. Ojciec Święty podkreślił wówczas, że warunkami jedności są nawrócenie, modlitwa i świętość, jakże istotne dla duchowej tożsamości osób służących Bogu.

Ostatnim punktem, wieńczącym ten duchowy ciąg zdarzeń, jest światowe spotkanie osób życia konsekrowanego w Rzymie, by odważnie spojrzeć w przyszłość, pogłębiając sens i sposób naśladowania Chrystusa w jedności.

W Polsce wydarzeń też było niemało. I tu nie zaniedbano umysłu, serca i ducha. Uroczyste rozpoczęcie Roku Życia Konsekrowanego w Kościele w Polsce odbyło się na Jasnej Górze. Zorganizowano liczne sympozja naukowe, m.in. w Warszawie i Lublinie, w których starano się o ukazanie i pogłębienie problemu jedności, która jest przekonywającym znakiem dla świata. Wiele ważnych spotkań dokonało się w duchowej stolicy Polski. Wymienić tu można międzynarodowe sympozjum dotyczące indywidualnych form życia konsekrowanego, Kongres Młodych Osób Konsekrowanych albo dni poświęcone wspomnieniu męczenników – osób konsekrowanych z Polski w XX wieku. Było też wiele innych inicjatyw na poziomie lokalnym poszczególnych diecezji, rodzin zakonnych i innych struktur życia konsekrowanego w całej ich różnorodności i bogactwie.

Czekając na owoce

Czy terapia obchodów konsekracji w Kościele, który zawsze potrzebuje odświeżającej kuracji, przeniknęła do wszystkich tkanek Mistycznego Ciała? Każdy miał okazję włączyć się w to dzieło poprzez informację, modlitwę, ofiarę czy bezpośrednie uczestnictwo w którymś z wydarzeń.

Czy po tym wszystkim wzrośnie liczba powołań, podniesie się poziom świętości braci, ojców i sióstr? Czy poszerzy się obszar ich oddziaływania i świadectwa? Czy zatrzyma się proces obumierania niegdyś licznych form? Dokonano zasiewu, a czas pokaże, co wyrośnie. W dniu Ofiarowania wszelkie wysiłki warto włożyć w ręce Matki śpieszącej z Jezusem do świątyni i ufać.

Znakiem wpisanym w symbolikę dnia Ofiarowania jest gromnica z zapalonym światłem Chrystusa. Kiedyś świeca ta, symbolizująca wiarę, zawierzenie, miłość, oczyszczenie Maryi, strzegła rodziny przed działaniem złego. Takim znakiem dodającym odwagi rodzinie Kościoła są ludzie, którzy poprzez konsekrację zapalili w sobie światło Chrystusa. Jest ich wielu. Ich człowieczeństwo, ludzkie słabości oczyszczają się w ogniu Chrystusowego światła. Idą pewnie w niezliczonej procesji świec. Poświęceni są Bogu jak ogniste fortece, co chronią nas niesionym w sobie płomieniem przed ciemnością złych mocy. Chrystus jest światłem, który płonie w ludzkim istnieniu. Dlatego niestraszne są błyski na niebie ani burze i nawałnice, dopóki życie konsekrowane jaśnieje w Kościele.