Konieczny remont hełmu dużej wieży kościoła, krzyża i kuli dał nam możliwość umieszczenia listu, w którym pragniemy podziękować Bogu za to, że mimo burz dziejowych, dwóch wojen światowych, zniewolenia przez faszyzm i komunizm, nasz kościół wciąż trwa. Pragniemy także podziękować ludziom dobrej woli za wieloletnią troskę o parafię i tę świątynię. Przez dziesiątki lat świadectwem wiary i piękna parafii są wspólnoty dzieci, młodzieży i dorosłych, Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, rozmodleni i pobożni parafianie, czyniący tę świątynię żywym domem…” – to fragment listu (całość znajduje się na stronie: www.jozef.diecezja.pl), który w piątek 13 listopada został umieszczony w odnowionej kuli na szczycie wieży kościoła pw. św. Józefa w Krakowie-Podgórzu.
Reklama
W niecodziennym wydarzeniu uczestniczyli parafianie, osoby zaangażowane w remont kościoła; i ofiarodawcy, i wykonawcy. Byli też przedstawiciele działających w Podgórzu instytucji kulturalno-oświatowych, samorządowcy, byli miłośnicy prawobrzeżnej części Krakowa. Proboszcz parafii ks. prał. Antoni Bednarz mówi, że piątkowe wydarzenie stało się okazją do pięknego spotkania osób, które od lat angażują się w odnawianie kościoła św. Józefa. Informuje, że do kuli została włożona miedziana tuba, a w niej umieszczono m.in. kopię pisma sprzed ponad stu laty, fotografie i pamiątki dokumentujące ważne wydarzenia z życia parafii i Podgórza. Dodano także egzemplarze czasopism, wśród których znalazła się „Niedziela”!
Jednak najistotniejszym dokumentem jest wspomniany list, wykaligrafowany na pergaminie przez Barbarę Bodziony, a podpisany przez osoby uczestniczące w wydarzeniu. – Czytając list przygotowany do umieszczenia w kuli, bardzo się wzruszyłam, zwłaszcza zawartym w nim przesłaniem – przyznaje Aurelia Czerwińska-Pacura reprezentująca Zarząd Dzielnicy XIII. Podkreśla, że wydarzenie było uroczyste i historyczne. Nawiązuje do listu sprzed stu laty, który w sierpniu wydobyto z kuli, i stwierdza: – Kto wie, może kiedyś kolejne pokolenia podgórzan przeczytają ten list i ich reakcja będzie podobna do naszej – pochylą się nad przekazanymi informacjami, zamyślą się nad nimi i ucieszą się z wiadomości od przodków.
Istotnym elementem piątkowej operacji było umieszczenie na wieży kopii skorodowanego krzyża. Wykonawcy wyeksponowanego znaku wiary zapewniają, iż przetrwa on setki lat, ponieważ został wykonany z kwasoodpornej stali. Odnosząc się do zawartego w liście wyznania nadziei, że Opatrzność uchroni naszą wiarę, świątynię i odzyskaną wolność oraz poprowadzi nas w bezpieczną przyszłość, a ponadto do piątkowych tragicznych wydarzeń w Paryżu, ks. Antoni Bednarz zauważa: – Jeżeli pojawiają się takie przejawy nienawiści, to one, niestety, są znakiem odchodzenia ludzi od Boga. Tymczasem chrześcijańska wiara była przez wieki fundamentem, źródłem pokoju, działań na rzecz pojednania i zgody. I św. Jan Paweł II, i Benedykt XVI mówili, że nie ma przyszłości Europy bez chrześcijaństwa, bez krzyża.
Wrocławska parafia św. Maurycego ma szczęście do dobrych duszpasterzy, zarówno przed wojną, jak i po 1945 r. Najbardziej znanym z nich jest ks. Paul Peikert, proboszcz w latach 1932-1946, dzięki któremu powstał dziennik „Kronika dni oblężenia Wrocławia 22 stycznia – 6 maja 1945”
Urodził się 1 października 1884 r. w Langendorf (dzisiejszy Bodzanów w powiecie nyskim). Studiował teologię i 20 czerwca 1910 r. otrzymał z rąk kard. Georga Koppa święcenia kapłańskie. Był wikariuszem w Wiązowie, Jaworze, Wrocławiu (parafia św. Henryka), Grodkowie, podwrocławskich Żernikach. W Sobięcinie koło Wałbrzycha w 1920 r. po raz pierwszy został proboszczem, a w 1932 r. spośród 100 kandydatów został wybrany proboszczem parafii św. Maurycego. Od początku swojej posługi prowadził dziennik parafii. Na pewno nie przypuszczał, że przyjdzie mu opisywać najtrudniejszy okres dziejów historii Wrocławia i jego mieszkańców. Wrocław został ogłoszony twierdzą już 25 sierpnia 1944r., jednak do początku 1945r. nic nie zapowiadało tego, co przyniosły następne miesiące. 13 lutego rozpoczęło się oblężenie Festung Breslau, które trwało do 6 maja. 20 stycznia wydano rozkaz opuszczenia miasta przez ludność cywilną, 6 lutego dowództwo twierdzy kazało opuścić Wrocław wszystkim duchownym. Wśród tych, którzy się sprzeciwili, był ksiądz Paul Peikert. Wydarzenia, których był świadkiem opisywał w swoim dzienniku. Dzięki tym zapiskom możemy się dowiedzieć, że już 18 lutego na cmentarzu przykościelnym pochowano pierwszego żołnierza SS. W 1947 r. ekshumowano z tego terenu 74 ciała żołnierzy i 67 cywilów. 15 marca ksiądz Peikert odprawił Mszę św. dla 3 tys. robotników przymusowych w obozie pracy Clauzewitz Schule (dzisiaj Zespół Szkół Elektrycznych i Elektronicznych) przy ul. Hauke Bosaka. Byli to głównie Polacy, ale też Ukraińcy, Czesi, Węgrzy, Serbowie, Bułgarzy i Francuzi. Kościół przez długi okres szczęśliwie unikał zniszczeń. 3 marca pocisk artyleryjski zniszczył sygnaturkę. Jednak bez większych uszkodzeń kościół przetrwał do Wielkiej Soboty. Wtedy jeden z pocisków zniszczył część dachu i wszystkie szyby. Dzieło zniszczenia dokonało się w Niedzielę i Poniedziałek Wielkanocny. W wyniku burzy ogniowej wypaliła się wieża. Ostatnia bomba spadła na kościół 15 kwietnia. Zniszczenia były na tyle duże, że nie mógł być użytkowany po zakończeniu wojny. Pierwszą Mszę św. po wojnie ks. Peikert odprawił w kościele Bonifratrów 6 czerwca. W 1946 r. ks. Peikert wyjechał do Bredenborn w Westfalii. Do śmierci w 1949 r. był wikarym w tamtejszym kościele parafialnym. Jego dziennik, wydany po wojnie pod tytułem „Kronika dni oblężenia Wrocławia 22 I – 6 V 1945”, stał się cennym dokumentem źródłowym, pozwalającym odtworzyć przebieg tamtych wydarzeń.
Św. Maria de Mattias, obraz w kościele pw. św. Brata Alberta Chmielowskiego w Częstochowie-Kiedrzynie
Jako dziecko sprawiała rodzicom (zwłaszcza mamie) kłopoty, bo miała żywy temperament, wciąż skakała i biegała, gdzieś się spieszyła. Jako nastolatka była nieco płaczliwa i trochę rozchwiana emocjonalnie. Jako kobietę dojrzałą cechowała ją impulsywność i pewna nietolerancja wobec innego niż jej sposobu myślenia i działania. A jednak właśnie ją Pan Bóg chciał widzieć jako Założycielkę Zgromadzenia Sióstr Adoratorek Krwi Chrystusa. Stała się Świętą na niespokojne, trudne czasy, w jakich żyjemy.
Maria de Mattias urodziła się 4 lutego 1805 r. we włoskiej miejscowości Vallecorsa w rodzinie mieszczańskiej. Będąc młodą dziewczyną, zastanawiała się, co ma do zrobienia w życiu, jakie jest jej miejsce na ziemi. Często płakała, wzdychała, męczył ją niepokój. Z domu rodzinnego wyniosła umiłowanie modlitwy i Pisma Świętego, czytała książki o duchowości chrześcijańskiej, żywoty świętych. To wszystko otwierało ją na działanie Ducha Świętego. „Pewnego dnia - napisze potem - poczułam lekkość, jakby unosiły mnie jakieś ramiona”. Poczuła, że jej serce całkowicie zmieniło się i zostało napełnione odwagą, słyszała głos swojego Pana, zrozumiała, że jest kochana. Kiedy doświadczyła Bożej miłości, musiała rozeznać, jak na nią odpowiedzieć. Inspirowana przez św. Kaspra del Bufalo założyła w Acuto 4 marca 1834 r. Zgromadzenie Adoratorek Przenajdroższej Krwi. Zmarła w Rzymie 20 sierpnia 1866 r. Jej doczesne szczątki odbierają cześć w rzymskim kościele Przenajdroższej Krwi, który jest połączony z domem generalnym Zgromadzenia. 18 maja 2003 r. Jan Paweł II ogłosił ją świętą.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
