Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego (Faustynki) powstało na wyraźne polecenie Pana Jezusa Miłosiernego przekazane św. s. Faustynie Kowalskiej. 29 czerwca 1935 r. s. Faustyna usłyszała słowa Jezusa: „Pragnę, aby zgromadzenie takie było” (Dz. 437). Miało to miejsce w Wilnie w czasie jednej z rozmów duchowych, jakie przeprowadzała ze swym spowiednikiem, bł. ks. Michałem Sopoćką.

Swój początek zgromadzenie ma w Wilnie – tu s. Faustyna usłyszała słowa Jezusa o założeniu nowego zgromadzenia, tu spotkała się z bł. ks. Michałem Sopoćką, tu w latach 1941-42 zgłosiły się do ks. Sopoćki pierwsze kandydatki zgromadzenia, tu 11 kwietnia 1942 r., w wigilię przed Niedzielą Przewodnią (Pan Jezus wyznaczył ten dzień na święto Miłosierdzia Bożego), sześć pierwszych kandydatek złożyło ślub czystości i przyrzeczenia ubóstwa i posłuszeństwa.

Miejsce wybrane

W sytuacji nowych układów politycznych, w jakich znalazła się Polska pod koniec II wojny światowej, siostry zdecydowały się opuścić Wilno. Ks. Sopoćko, czując się odpowiedzialny za przyszłość nowej wspólnoty, której był faktycznym założycielem i duchowym opiekunem, przekazał wyjeżdżającym siostrom, 26 sierpnia 1946 r., łaciński tekst konstytucji. Miały być one prawną podstawą nowego zgromadzenia. Po wielu staraniach (czas komunizmu), 25 sierpnia 1947 r. siostry Faustyna Osińska i Benigna Naborowska – pierwsze matki nowego zgromadzenia, rozpoczęły wspólnotowe życie zakonne przy kościele parafialnym w Myśliborzu, w placówce przydzielonej im przez administratora apostolskiego w Gorzowie Wlkp. ks. Edmunda Nowickiego. O tym fakcie zawiadomiły ks. Sopoćkę, który wezwany przez abp. Jałbrzykowskiego, ostatnim transportem przesiedleńców z Litwy przyjechał do Polski i przebywał w Białymstoku. Data założenia domu macierzystego w Myśliborzu zbiega się opatrznościowo z dniem urodzin s. Faustyny. Siostry odczytały ten fakt jako wyraźny znak łaski Bożej oraz jako orędownictwo i opiekę s. Faustyny nad dziełem, które zainspirowała. Administrator apostolski ks. Zygmunt Szelążek 2 sierpnia 1955 r. podpisał dekret zatwierdzający zgromadzenie na prawie diecezjalnym oraz zezwalający na założenie habitów. W 1955 r. matka Faustyna Osińska i matka Benigna Naborowska złożyły śluby wieczyste.

Obecnie Siostry Faustynki pracują w wielu miejscach w Polsce oraz w 13 krajach na świecie (Europa, Ameryka Północna, Ameryka Łacińska, Afryka). W archidiecezji przemyskiej obecne są od marca 2011 r. Swoją placówkę mają w Krośnie i posługują wśród chorych w Centrum Medyczno-Charytatywnym Caritas. 13 maja 2008 r. Ojciec Święty Benedykt XVI zatwierdził Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego na prawach papieskich.

Charyzmat

Charyzmat zgromadzenia opiera się na słowach Jezusa, który sam określił jego tożsamość. S. Faustyna zapisała: „Bóg żąda, aby było zgromadzenie takie, aby głosiło miłosierdzie Boga światu i wypraszało je dla świata” (Dz. 436). Jezus wskazał św. Faustynie szczególne elementy charyzmatu: „Duch mój będzie regułą życia waszego. Życie wasze ma być na mnie wzorowane, od żłóbka aż do skonania na krzyżu. Wniknij w tajemnice moje i poznasz przepaść miłosierdzia mojego ku stworzeniu i niezgłębioną dobroć moją – i tę dasz poznać światu. Będziesz przez modlitwę pośredniczyć między ziemią a niebem” (Dz. 438). A także na innym miejscu: „Oddaję ci w opiekę dwie perły drogocenne sercu mojemu, a nimi są dusze kapłanów i dusze zakonne, za nich szczególnie modlić się będziesz, ich moc będzie w wyniszczeniu waszym” (Dz. 531).

Charyzmatem Faustynek jest zatem miłosierdzie, które ma głęboką treść i wypełnia się w życiu sióstr przez różne zadania: wielbienie miłosierdzia Boga, głoszenie tego miłosierdzia słowem i czynem oraz wypraszanie miłosierdzia całemu światu. Realizacja charyzmatu dzieje się zatem na trzech płaszczyznach: modlitwa, słowo i czyn.

Spośród wielu cech charakteryzujących charyzmat zgromadzenia, miejsce wiodące zajmuje ufność. Całe życie ma przenikać ufność w Boże miłosierdzie i zawierzenie Jemu samemu, Jego dobroci. Ponadto – zgodnie ze słowami Jezusa – życie, cierpienia, prace, radości i trudy, należy łączyć z ofiarą Jezusa, by wypraszać miłosierdzie dla siebie i świata, a szczególnie dla kapłanów i osób konsekrowanych.

Swoistym rysem duchowości są też określone formy kultu Miłosierdzia Bożego. Jest to Koronka do Miłosierdzia Bożego, święto ku czci Bożego Miłosierdzia, uroczyście obchodzone w zgromadzeniu, obraz Jezusa Miłosiernego, otaczany szczególną czcią w zgromadzeniu oraz wiele modlitw wielbiących Miłosierdzie Boże, które swoje źródło znajdują w „Dzienniczku” lub zapiskach Założycieli zgromadzenia. Więcej informacji można uzyskać na stronach internetowych: zgromadzenie.faustyna.org oraz jezuufamtobie.pl.

Beatyfikacja

Ogromną radością była beatyfikacja ks. Michała Sopoćki – powiernika dzieła Miłosierdzia, założyciela i duchowego opiekuna Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego. Uroczystość odbyła się 28 września 2008 r. w sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Białymstoku.

Zawołaniem bł. ks. Michała były słowa: „Niech uwielbiony będzie Bóg w Trójcy i Miłosierdziu”. Uczmy się od bł. ks. Michała takiej postawy. Niech nasze życie stanie się dziękczynną pielgrzymką przez codzienność.