„Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce”
(Mt 21, 43)

Ktoś, kto próbuje na serio zaangażować się w życie społeczne lub odpowiedzieć na wezwania polityczne, wiele razy doświadcza, czym są zawiedzione nadzieje. Najczęściej mówi się wtedy: „Już nigdy więcej nie dam się oszukać!”. Człowiek trwa w tym przekonaniu zwykle do „następnego razu”… To, że zawodzi bliźni, że nie można ślepo wierzyć obietnicom, sprawia nieraz, iż również wobec Boga stajemy z nieufnością w sercu, a wielu z góry oskarża Boga o jakieś niecne zamiary. A czy Pan – patrząc na nasze życie – może się poczuć zawiedziony?

Głęboki smutek z powodu niewierności Izraela stawia Stwórcę blisko naszych codziennych przeżyć. Ukazany w alegorii winnicy wybrany naród wzgardził troskliwą miłością Gospodarza. Retoryczne pytanie: „Co jeszcze miałem uczynić winnicy mojej, a nie uczyniłem w niej?”, potęguje jeszcze cierpienie Najwyższego i sprawia, że podejmuje On radykalną decyzję o zaniechaniu uprawy, o pozostawieniu winnicy samej sobie – na rozgrabienie i zniszczenie. W Jezusowej przypowieści gospodarz powierza winnicę w ręce dzierżawców, a gdy ci nie chcą oddać należnych właścicielowi plonów, posyła do nich swojego syna… Zabicie syna (wiemy skądinąd, że to sam Jezus) sprawia, że bandyci zostają przykładnie ukarani, natomiast Boża uprawa zostaje oddana w ręce uczciwych dzierżawców. Nauczyciel skierował te słowa do „arcykapłanów i starszych ludu”, chcąc wstrząsnąć ich sumieniami. Okazało się jednak wkrótce, że trafił na wyjątkowo twarde serca i sam doświadczył prawdziwości swojej zapowiedzi: jako Syn Boży został znienawidzony, odrzucony i zabity, natomiast królestwo Boże wymknęło się z rąk tych, którym od wieków było powierzone. Ze smutną atmosferą rozważanych czytań kontrastuje obraz zawarty w nauce św. Pawła. Jego spokojne i rzeczowe upomnienia opierają się na niewzruszonym przekonaniu, że chrześcijanie, jako dobrzy dzierżawcy – ci, których umysły i serca otwarte są na Boże dary, którzy potrafią korzystać z pouczeń zawartych w słowie Pańskim – dostąpią najwyższej nagrody, utożsamianej z królestwem niebieskim: „Bóg pokoju będzie z wami”.

Bóg wie wszystko – co było, jest i będzie. Wobec nas staje wszakże jako Ten, który zawsze ufa. Ufa naszym obietnicom, deklaracjom, przysięgom, chociaż świadom jest, że nieraz zawiedziemy! On nie odrzucił swego ludu, nie zaparł się zdrajców i apostatów, nie potępił największych grzeszników. Prawdziwy zawód sprawia Mu tylko ten, kto konsekwentnie odrzuca Jego wyciągniętą na ratunek dłoń…