Św. Katarzyna Labouré, siostra Miłosierdzia, zaszczycona wizją spotkania Maryi i wybrana do misji wybicia medalika, za życia cieszyła się rozdawaniem go i łaskami otrzymanymi za jego pośrednictwem. Jego skuteczność i nadzwyczajne działanie sprawiło, że został nazwany cudownym. Każda z nas, sióstr Miłosierdzia, nosi go na sobie i często odmawia modlitwę, podyktowaną przez Maryję i wygrawerowaną na medaliku – strzelisty akt ufności w pomoc Bożą: „O Maryjo, bez grzechu poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy”. W każdą sobotę we wspólnocie Sióstr Miłosierdzia mamy piękną nowennę do Matki Bożej, a zebrane zewsząd intencje, wznoszone razem, mają moc „przebicia” nieba. Wspólnotę tworzy także Stowarzyszenie Cudownego Medalika w świecie – Apostołowie Maryi. W ten sposób poszerza się krąg ludzi przejętych i zaangażowanych w ewangelizację.

Medalik to dar i pomoc z nieba. Nosić go z ufnością, jak zapowiedziała Niepokalana, to kontakt z niebem, to radosne otwarcie się na spotkanych ludzi, zwłaszcza potrzebujących pomocy.