Bardzo dobrze pamiętam dzień 21 września 1990 r., kiedy wyruszałem z domu rodzinnego na pierwszy rok do naszego Częstochowskiego Seminarium Duchownego, które wówczas swoją siedzibę miało w Krakowie, u stóp wzgórza wawelskiego. Przed drogą mama uczyniła na moim czole znak krzyża świętego i wypowiedziała słowa: „Niech Cię Bóg prowadzi”. To jeden z największych darów, które otrzymałem od mamy. Dzisiaj, w uroczystość Trójcy Przenajświętszej, powracam sercem i myślą do tamtego dnia i uświadamiam sobie prawdę, że moje życie i życie każdego człowieka jest wpisane w obieg życia Bożego. Tak naprawdę żyjemy „w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”. Bóg jest obecny w naszym życiu. Od Boga wychodzimy i do Boga powracamy. Kontemplujemy tajemnicę Boga – Ojca, Syna i Ducha Świętego. Dzisiejsza uroczystość przypomina nam, że Bóg jest miłością (por. 1 J 4, 7-21). Tajemnica Trójcy Świętej uczy nas tej miłości. Bóg chce, aby nasze wzajemne relacje, nasze więzi w rodzinie, w różnych wspólnotach były naznaczone miłością. Sługa Boży kard. Stefan Wyszyński często mówił, że nasze życie wspólnotowe, życie społeczne powinno być odbiciem życia wewnętrznego Trójcy Przenajświętszej. Nasze życie wspólnotowe powinno być wypełnione miłością, więzią, jednością i pokojem. Także św. Jan Paweł II uczył nas, że „w Trójcy można dostrzec pierwowzór ludzkiej rodziny, złożonej z mężczyzny i kobiety, którzy zostali powołani, aby być dla siebie nawzajem darem we wspólnocie miłości otwartej na życie. W Trójcy Przenajświętszej znajdujemy także wzorzec rodziny Kościoła, w której wszyscy chrześcijanie mają budować autentyczne więzi wspólnoty i solidarności. To miłość jest konkretnym znakiem wiary w Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego” („Anioł Pański”, 7 czerwca 1998 r.). Bardzo aktualne są także słowa św. Pawła z dzisiejszego drugiego czytania: „Bracia, radujcie się, dążcie do doskonałości, pokrzepiajcie się na duchu, jedno myślcie, pokój zachowujcie, a Bóg miłości i pokoju niech będzie z wami”.

Tajemnica Trójcy Świętej jest dla nas wezwaniem i zadaniem, byśmy uczyli się właściwie budować naszą więź z Bogiem, ale także nasze wzajemne ludzkie więzi i relacje.