Kłyżów w jednym czasie mógł gościć kilkoro osób pracujących w różnych krajach na placówkach misyjnych. Stało się to za sprawą ks. Wiesława Podgórskiego pochodzącego z Kłyżowa. Od 2005 r. pracował w Czadzie w Afryce, ale ze względu na stan zdrowia po czterech latach wyjechał do Ekwadoru. Przebywając na urlopie w Polsce, podczas pielgrzymek pieszych na Jasną Górę i na innych spotkaniach propaguje sprawę misji. Natomiast podczas pikniku prosił swoich rodaków, aby wsparli jego działalność w Ameryce Południowej modlitwą. Wśród gości honorowych znalazły się siostry zakonne: Dalia z Brazylii i Teodora z Rwandy, należące do Zgromadzenia Serca Jezusa i Maryi.
„Radosne misyjne granie” to już druga edycja pikniku charytatywnego. Weekendowa impreza rozpoczęła się 17 sierpnia turniejem piłki siatkowej o puchar Senator Janiny Sagatowskiej na miejscowym Orliku. Rozgrywki trwały całe popołudnie.
18 sierpnia miały miejsce zmagania sportowe oraz gry i zabawy dla każdej kategorii wiekowej. Odbył się mecz piłki nożnej między drużyną „Księdza Misjonarza” a „Resztą Świata” wygrany przez pierwszych 2:1. Na stadionie odbywały się również wyścigi konnych powozów. Niewątpliwie atrakcją były misyjne opowieści ks. Wiesława i zaproszonych gości. Podczas pikniku mógł wystąpić każdy, kto wcześniej zgłosił swój udział. Uznaniem cieszyły się występy zaproszonych artystów, a szczególnie koncert śpiewaka operowego Andrzeja Batora.
Dochód ze zbiórki przeprowadzonej podczas trwania pikniku przeznaczony został na II etap budowy Centrum Katechetycznego w parafii Pueblo Nuevo, gdzie pracuje ks. Wiesław. Zbiórkę wspierały stoiska z grilowaną kiełbasą i inne oraz loteria. Był także sklepik z wyrobami ekwadorskimi. Kto chciał zobaczyć, jak wygląda praca misjonarza, nie tylko mógł o niej posłuchać, ale również obejrzeć wystawę zdjęć oraz prac plastycznych.
Kiedy mówi się o misyjnym zaangażowaniu Kościoła, myśli się najczęściej o działalności księży, zakonników i sióstr zakonnych, rzadko wspomina się w tym kontekście misyjną posługę ludzi świeckich. Zaangażowanie laikatu na rzecz najbardziej potrzebujących to ciche i pokorne służenie Bogu w drugim człowieku; nawet wówczas, kiedy trzeba poświęcić wygodne i bezpieczne życie, opuścić najbliższych i przyjaciół. Postawa świeckich misjonarzy to budujący przykład. Misyjne zaangażowanie wymaga wiele samozaparcia i wyrzeczeń, otwartości na drugiego człowieka oraz gotowości do poświęceń, często z narażeniem zdrowia, a niejednokrotnie i życia. Decyzja o wyjeździe na misje nie jest łatwa, kiedy bowiem misjonarz świecki wraca po latach pracy misyjnej do domu, musi na nowo uczyć się rzeczywistości rodzinnego kraju. Mimo to nie brakuje „Bożych szaleńców” – świeckich, którzy decydują się na taki życiowy wybór.
Obecnie osoba świecka, która chce wyjechać na misje, ma dwie możliwości zrealizowania swoich pragnień: jako misjonarz świecki lub jako wolontariusz. Misjonarz świecki swój wyjazd traktuje jako życiowe powołanie i opuszcza kraj rodzinny na kilka, kilkanaście lub nawet kilkadziesiąt lat. Komisja Episkopatu Polski ds. Misji utworzyła w Warszawie Centrum Formacji Misyjnej (CFM), w którym kandydaci przez rok przygotowują się do wyjazdu na misje. W CFM przygotowują się nie tylko osoby świeckie, ale także księża, bracia i siostry zakonne. Jest to dla nich również czas upewnienia się w swoim powołaniu misyjnym.
AGNIESZKA LOREK: – Funkcjonuje pewien stereotyp, który zawęża pojęcie „misjonarz” do księży czy sióstr zakonnych, tym bardziej że dla wielu z nich praca w najuboższych regionach świata to element powołania lub charyzmatu zgromadzenia. Co sprawia, że świeccy – ludzie młodzi – podejmują decyzję o wyjeździe na misje i kierują swoje kroki do Centrum Formacji Misyjnej?
Opowiadam o Alexisie Carrelu: racjonaliście, który jedzie do Lourdes przekonany, że zobaczy zbiorową histerię… a wraca wstrząśnięty tym, czego był świadkiem. I zadaje Bogu jedno z najuczciwszych pytań, jakie można zadać: „Jeśli to Twoje działanie – pozwól mi dopisać lepszy rozdział do mojego życia.”
Później wejdziemy w Ewangelię (J 9), gdzie pada pytanie, które każdy z nas zna aż za dobrze: „Dlaczego ja? Kto zawinił?”
Kuria diecezji pińskiej poinformowała, że w niedzielę 8 lutego, w 81. roku życia, w 42. roku kapłaństwa i 27. roku posługi biskupiej zmarł biskup Kazimierz Wielikosielec, dominikanin, emerytowany biskup pomocniczy diecezji pińskiej.
Kazimierz Wielkosielec urodził się 5 maja 1945 r. we wsi Starowola w powiecie prużańskim. Jako dziecko ojciec woził go rowerem do Kobrynia (ponad 50 km), ponieważ najbliższy kościół w Szereszowie był zamknięty. W tych okolicznościach rozwinęła się jego wiara, która pomogła mu wytrwać podczas służby wojskowej i ciężkiej pracy na budowach w Wilnie. Tam właśnie poznał ojców dominikanów, z którymi później związał swoje życie kapłańskie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
