Wśród skandalicznych „wyskoków” tzw. celebrytów często zdarzają się takie, które dotyczą wiary i religii chrześcijańskiej, a w postępowych mediach wałkowany jest temat, czy w polskim prawodawstwie powinien funkcjonować zapis o obrazie uczuć religijnych.

Dyskutować można o wszystkim, jednakże przy założeniu, że wykazuje się odrobinę obiektywizmu i dobrej woli. Tego jednak nie znajduję w wypowiedzi Adama Bodnara, wiceprezesa Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka: „W państwie, w którym polityczna pozycja Kościoła jest tak silna, jak w Polsce, taki przepis (o obrazie uczuć religijnych - przyp. M.S.) jest szczególnie groźny dla wolności debaty publicznej” (dla „Gazety Wyborczej”, 19 sierpnia br.). Pobrzmiewa tu natomiast znana jeszcze z czasów PRL-u śpiewka o polityzacji Kościoła w Polsce i rzekomym zagrożeniu wolności.

Przy okazji nasuwają się trzy refleksje. Po pierwsze - nie każda wypowiedź nosi znamiona debaty publicznej, niech więc zasłużone skądinąd instytucje nie ośmieszają się obroną osób za wypowiedzi skandaliczne lub wręcz głupie. Po drugie - wiara w Boga nie jest przymusem, wypada natomiast szanować tych, którzy wierzą. Po trzecie - czy taka sama byłaby reakcja mediów i autorytetów, gdyby celebrytka zamiast o Biblii rzekła coś „równie pochlebnego” o Koranie albo Torze?