Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca, wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie przyobleczeni mocą z wysoka. Potem wyprowadził ich ku Betami i podniósłszy ręce błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba” (Łk 24, 49-50). Tak uprzedził Pan Jezus Apostołów przed swoim wniebowstąpieniu. A to rzekłszy, został podniesiony a obłok zabrał Go z ich oczu.

Po swoim zmartwychwstaniu Pan Jezus przez 40 dni ukazywał się Apostołom, zorganizował ich i przygotował na przyjęcie Ducha Świętego, którego przyjście było początkiem Kościoła świętego. Duch Święty, zstępując w obecności Najświętszej Maryi Panny na Apostołów, ożywił ich i stał się duszą Chrystusowego Kościoła, czyli Mistycznego Ciała Pana Jezusa.

Zesłanie Ducha Świętego na Apostołów opisuje lekcja wyjęta z Dziejów Apostolskich oraz Ewangelia wg św. Jana. Dwie są rzeczy w tych opisach, które wszyscy powinniśmy sobie zapamiętać: Jedność ducha we wspólnej modlitwie i obecność Matki Bożej wśród Apostołów.

Znakami zaś Kościoła katolickiego są jedność, świętość, katolickość i apostolskość uwidocznione w widzialnej głowie, w papieżu rzymskim. Wraz z Duchem Świętym przychodzi i niejako zamieszkuje zarówno w całym Kościele, jak i w pojedynczych jego członkach, ludzkich duszach, cała Trójca Przenajświętsza. Bóg Ojciec zamieszkuje w nas przez swoją wszechmoc w tajemnicy stworzenia. Bóg Syn Boży zamieszkuje w nas przez swoją mądrość i ofiarę w tajemnicy odkupienia. O tym zamieszkiwaniu w nas nie tylko Ducha Świętego, lecz i Boga Ojca, i Boga Syna w Kościele i w duszach ludzkich poucza lud Boży i zaświadcza św. Jan, że „Bóg jest miłością” (1 J 4, 8.16) oraz że miłość jest samą istotą Boga. Posyłając w pełni czasów swojego jedynego Syna i Ducha Miłości, Bóg objawia nam swoją najbardziej wewnętrzną tajemnicę, iż jest wieczną wymianą miłości między Ojcem, Synem i Duchem Świętym, a nas przeznaczył do udziału w tej wymianie. Teraz Duch Święty jest dla ludzi tym, który objawia nam prawdziwego Boga, Ducha Prawdy, Ducha obietnicy, Ducha przybrania za synów, Ducha chwały oraz pozwala każdemu człowiekowi poznać wiarę w Chrystusa i Jego żywe Słowo.

Zstępujący Duch Święty pociesza nas, że świat będzie nas prześladować i nawet zabijać, to nie lękajmy się, zwyciężymy, bo moc Ducha Świętego jest przecież nawet i w śmierci niezwyciężona. Oświeceni duchem Chrystusowej wiary i napełnieni Jego miłością prosimy Pana Boga, aby tchnął w nas to, co sprawi, że serca nasze, natchnione Jego łaską poprowadzą nas ku wykonywaniu dobrych uczynków i roztropnemu oświeceniu. Bo na tym świecie trzeba wciąż czuwać i modlić się, a nade wszystko mieć ustawiczną miłość bliźniego, o której św. Jan pisze że „Miłość Boga i zachowanie Jego przykazań są objawami miłości bliźniego, i odwrotnie - czynna miłość bliźniego jest dowodem miłości do Boga” (por. 1 J 4, 8-9).

Co trzeba robić, żeby być prowadzonym przez Ducha Świętego? Czy istnieje niekończąca się lista przepisów i reguł, których wierni muszą przestrzegać? Na szczęście odpowiedź brzmi: nie! Jak wyjaśnił sam Jezus Chrystus, wymagania Boże zamykają się w jednym wersecie Ewangelii wg św. Marka 12, 28.

Warto poznać najpierw tło tej wypowiedzi Syna Bożego. Padła ona krótko przed Jego ukrzyżowaniem. Jezus nauczał wtedy w świątyni, a wrogowie próbowali Go podejść, zadając Mu podchwytliwe pytania. Za każdym razem Jego odpowiedzi zamykały im usta. W końcu pojawiło się pytanie: „które przykazanie jest pierwsze ze wszystkich?”.

Odpowiedź wcale nie była oczywista. Wielu Żydów toczyło dyskusje, który z przeszło 600 przepisów prawa Mojżeszowego jest „pierwszy”, czyli najważniejszy. Zapewne byli też tacy, którzy twierdzili, że wszystkie one są jednakowo ważne i że nie wolno ich wartościować. Jaka była reakcja Jezusa?

Wymienił On nie jedno, lecz dwa przykazania. Najpierw powiedział: „Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą”. Drugie jest to: „będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. Tak to miłość do Boga musi więc przenikać całego człowieka, oddziaływać na to, jak korzysta on ze wszystkich swoich umiejętności, sił i środków. Bo Boga należy miłować całkowicie, bez reszty. Kto w ten sposób kocha Boga, ten każdego dnia stara się żyć tak, żeby zasłużyć na Jego aprobatę: „Albowiem miłość względem Boga polega na spełnianiu Jego przykazań, a przykazania Jego nie są ciężkie” (1 J 5, 3).

Następnie Jezus przytoczył drugie przykazanie: „Masz miłować swego bliźniego jak siebie samego”. Miłość do Boga i miłość do bliźnich są ze sobą nierozerwalnie związane. Ta druga wynika z pierwszej (1 J 4, 20-21). Jeśli kochamy bliźnich jak samych siebie, to traktujemy ich tak, jak sami chcielibyśmy być traktowani (Mt 7, 12). Jednocześnie dajemy tym dowód miłości do Boga, na którego obraz przecież wszyscy zostaliśmy stworzeni.

Jak ważne są te dwa przykazania? Jezus wyjaśnił: „Nie ma żadnego innego przykazania większego od tych”. Bo wszystko, czego Bóg wymaga od swych czcicieli, zawiera się w jednym słowie: miłość. To według tej ewangelicznej relacji Jezus wskazał, że na niej „zawisły” wszystkie pozostałe prawa (Mt 22, 40).

Zaskarbienie sobie uznania Bożego przez obecnego wśród nas Ducha Świętego nie jest zatem rzeczą skomplikowaną. Wszystko, czego Bóg od nas wymaga, zawiera się w jednym słowie: miłość. To właśnie ona jest - i zawsze będzie - istotą religii katolickiej. Ale miłość to nie tylko uczucia czy słowa: muszą o niej świadczyć również czyny (1 J 3, 18-19); oraz trzeba wiedzieć, jak rozwijać i okazywać miłość do Boga, który jest miłością.