Rośnie bezrobocie, co zmniejszy strumień środków, jakie płyną do Narodowego Funduszu Zdrowia ze składek zdrowotnych. W Polsce obowiązuje budżetowo-ubezpieczeniowy system ochrony zdrowia. W dodatku premier zażądał cięć, Ministerstwo Zdrowia obniżyło budżet resortu wynoszący 4, 6 mld zł o 392 mln. Jakkolwiek minister Ewa Kopacz zapewnia, że cięcia nie odbędą się kosztem pacjentów, tylko inwestycji, każdy, kto zna problem, wie, że uderzą właśnie w chorych, bo w ramach oszczędności ministerstwo przerzuciło na NFZ część finansowania procedur wysokospecjalistycznych opłacanych dotąd z budżetu państwa. Dostęp pacjentów do wielu świadczeń okaże się trudniejszy.
Miasto szuka sposobu na ratowanie warszawskich lecznic. Niektóre, jak Szpital Praski czy Szpital na Solcu, są potężnie zadłużone. Także z powodu niepłacenia za leczenie osób nieubezpieczonych, zbyt nisko wycenionych świadczeń medycznych, a także błędów pracowników wydziału polityki zdrowotnej. Tym zadłużonym ratusz pomoże wyjść z finansowych tarapatów. Ale podobno tylko podczas wchodzenia do spółki. Słyszy się, że potem długów już spłacać nie będzie, najwyżej pomoże. W jaki sposób? Nikt nie wie, niewykluczone, że niektóre szpitale po prostu upadną.
Łączenie szpitali to próba szukania oszczędności w zarządzaniu mieniem, administracją, żywieniem, praniem i innymi usługami pozamedycznymi. Tańsze mają być hurtowe zakupy sprzętu, leków i środków opatrunkowych. Wiceprezydent Warszawy Jarosław Kochaniak spodziewa się, że łączenie przyniesie rocznie ok. 31 mln zł oszczędności. Majątek szpitali i przychodni zostanie wniesiony do placówek niepublicznych. A Niepubliczne Zakłady Opieki Zdrowotnej będą już mogły świadczyć również usługi odpłatnie i pozyskiwać środki z rynku.
W pierwszej spółce miały się znaleźć szpitale w najlepszej kondycji finansowej: Wolski i Bielański. W drugiej - Grochowski i Czerniakowski, które same usiłują się wykaraskać z długów. Do następnej miały trafić szpitale Praski i Solec z garbem długów. Do czwartej szykowano trzy ginekologiczno-położnicze (Inflacka, Świętej Rodziny i św. Zofii) oraz Warszawski Szpital dla Dzieci.
W grudniu jednak koncepcja się zmieniła. Wiceprezydent Kochaniak zaprezentował projekt przekształcenia 30 miejskich jednostek służby zdrowia w siedem spółek. W tym 10 szpitali, 15 przychodni, 3 zakłady lecznictwa otwartego i 2 leczenia uzależnień. O zmieniających się koncepcjach radny Bartosz Dominiak, szef Komisji Zdrowia, mówi, że poza prezentacją Kochaniaka, dowiaduje się o tym z mediów, bo do jego komisji żaden projekt jeszcze nie wpłynął. Jednak nawet jeśli opinia Komisji Zdrowia będzie negatywna, a takiej się można spodziewać, o łączeniu i tak zdecyduje Rada Warszawy. Zastrzeżenia do połączeń mają niektórzy dyrektorzy szpitali, zwłaszcza rentownych, którzy w fuzji nie widzą sensu. Ma je też Bogdan Zacharski, ekspert Business Centre Club, który twierdzi, że wedle obowiązującej ustawy o ZOZ-ach, gdy się spółkę przekształca, trzeba ją najpierw zlikwidować, a wtedy zobowiązania przejmuje właściciel czyli miasto. Wątpliwości dotyczą również dostępu do pomocy z unijnych funduszy strukturalnych.
Argumenty odpolitycznienia rad nadzorczych połączonych szpitali również nie przekonują. Jak rada ma być apolityczna, skoro będzie ją powoływać właściciel, czyli miasto? Będą to raczej synekury dla partyjnych kolegów. Bartosz Dominak uspokaja, że jeśli projekt Kochaniaka nie przekona radnych PiS i Lewicy, to, jak wynika z arytmetyki, nie zatwierdzi go Rada Warszawy. I wtedy okaże się, że urzędnicy ratusza wykonali kawał porządnej, dobrze opłacanej, nikomu niepotrzebnej roboty.

Paweł Obermajer, dyrektor Szpitala Praskiego

Na temat łączenia szpitali mam informacje dość ogólne. Istnieje jakiś projekt siedmiu spółek, ale nie bardzo wiem, o co chodzi, bo istnieje różnica zdań, ponieważ ministerialny projekt przekształceń szpitali jest inny. Jeżeli miałoby dojść do łączenia, musiałoby to być uzgodnione ze związkami zawodowymi i załogami, bo jest to bardzo poważna decyzja zarówno dla szpitala, jak i dla pracujących w nim ludzi.
(ad)